Benijdenswaardig

    487

    Oogverblindend mooi, talentvol op meerdere vlakken, een goede en uitdagende baan, een charmante en sportieve wederhelft en leuke, vrolijke kinderen. Je ziet ze op tv, komt ze tegen op verjaardagen van vrienden of spreekt ze op het schoolplein. Benijdenswaardig bijna.

    Maar dan ineens zit ze niet naast me op een verjaardagsfeestje, maar zit ze tegenover me op het spreekuur. 35 jaar en voelt sinds een week een verandering in haar borst. Dacht in eerste instantie dat het door haar menstruatie kwam, maar het gaat niet weg. Ze is opgewekt, maakt zich niet heel erge zorgen. Net zoals ik zelf ook wel eens een afspraak maak bij de huisarts voor iets, onder het mom van ‘gewoon voor de zekerheid’.

    Haar linkerborst is voller dan de rechter, voller klierweefsel, maar ik voel geen duidelijke tumor. Maar geruststellen kan ik haar ook niet. We moeten eerst verder onderzoek doen. Een borstfoto, echo en punctie volgen. Helaas blijkt het om borstkanker te gaan, verspreid door de hele borst. Vragend kijkt ze me aan. Wat nu? Ga ik dood? Zie ik mijn kinderen nog opgroeien? Ik schets wat haar de komende tijd te wachten staat. We gaan haar behandelen met beter worden als doel.

    Om dat doel te behalen, blijft niks haar helaas bespaard. Chemotherapie met alle gevolgen van dien, de borst moet in haar geheel verwijderd worden omdat de tumor zo groot is en tot slot bestraling en immunotherapie. Gelukkig reageert ze goed op de behandelingen en wordt de tumor kleiner, zodat we haar kunnen opereren. Dit geeft haar de kracht om de misselijkheid, het overgeven en de eindeloze vermoeidheid te kunnen trotseren en door te vechten. En ondanks al deze narigheid is ze nog altijd even mooi en sprankelend. Al lang niet meer benijdenswaardig, maar haar kracht en doorzettingsvermogen bewonder ik des te meer.

    Delen