Coeliakiediagnose: mijn persoonlijke verhaal

    362

    De dagen van mijn jeugd bracht ik regelmatig ziek op de bank door. Ik was echt niet altijd ziek, maar zeker vaker dan gemiddeld. Minstens één keer per maand, soms vaker. Het ging eigenlijk altijd wel weer over, maar zodra er een virus heerste, had ik het. Daarnaast had ik mijn hele leven al ondergewicht zonder aanwijsbare reden.

    Ik bracht dan ook regelmatig een bezoek aan mijn huisarts. Eigenlijk altijd met dezelfde klachten: misselijkheid, buikpijn, vermoeidheid, weinig eetlust en duizeligheid. Af en toe werd er bloed geprikt, waar nooit iets spannends uitkwam. Maar toch bleef ik regelmatig terugkeren naar mijn huisarts.

    Drie maanden thuis

    Ondanks het feit dat ik vaker ziek was dan een gemiddeld kind, fietste ik mijn basisschool en middelbare school vrij gemakkelijk door. In de eerste twee jaren van mijn studie was ik wederom vaker ziek dan gemiddeld, maar haalde ik alles.

    Totdat ik me tijdens een stageperiode weer eens niet lekker voelde. In eerste instantie wijdde ik dat aan het feit dat ik 40 uur per week stage liep. Maar een paar dagen ziek werd een week. Een week werd meerdere weken. En weken werden maanden.

    Klachten waren wederom het bekende rijtje, maar dan de uitgebreidere versie. Ik was zó moe, viel af terwijl ik al niets woog en mijn eetlust was ver te zoeken. Er werd meerdere keren bloed geprikt zonder resultaat. Mijn huisarts stuurde me na ruim twee maanden eindelijk door naar het ziekenhuis.

    De medische molen

    Vanaf toen is het balletje snel gaan rollen. De internist vermoedde meteen al dat ik coeliakie had en vinkte – in tegenstelling tot mijn huisarts – wél het vakje met antistoffen aan op het bloedprikformulier. Al snel bleek dat ik torenhoge antistoffen had en een gastroscopie moest mijn coeliakie bevestigen. Vervolgens was de uitslag van het biopt binnen en daarmee ook mijn diagnose: coeliakie. Een levenslang glutenvrij dieet dus!

    Een vriendin had me er al eens op gewezen, haar broer en vader hebben ook coeliakie. Ik was er echter van overtuigd dat ik het niet had. Ik at immers meerdere keren per dag brood en pasta, dan had ik toch al dood moeten zijn?

    Eindelijk een diagnose

    Coeliakie was de verklaring voor álle vage klachten in mijn twintiger levensjaren. Binnen drie dagen knapte ik op. Mijn eetlust kwam terug, misselijk en buikpijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Het was fijn om bevestiging te krijgen dat de klachten niet tussen mijn oren zaten.

    Van begin af aan ben ik positief ingesteld. Ik haal er energie uit om nieuwe producten te proberen, recepten te bedenken en anderen te inspireren op mijn glutenvrije platform. Inmiddels weet ik hoe ziek ik kan worden van een glutenfout, dat is nog eens een dubbele bevestiging van de diagnose. Smokkelen doe ik absoluut niet, ik neem mijn dieet heel serieus.

    Delen