De beste therapie?

    1246

    Net 90 was ze. Ze genoot nog, op haar manier, van het leven op het platteland. In het huis waar ze zo gelukkig was geweest met haar man en hun drie jongens. Dagelijks kwamen haar zoons of haar (klein)kinderen bij moeder langs en zij ging op haar beurt ook regelmatig bij hen langs.

    De eerste keer dat ze bij ons op het Mammacentrum kwam, werd ze ook vergezeld door één van haar jongens. Een lieve vrouw, ze hield niet van klagen, maar had nu toch wel echt iets raars gevoeld in haar borst. Dat voelde ik ook. Een behoorlijke zwelling die aanvoelde als borstkanker. Bij deze zeer waarschijnlijke diagnose bespraken we alvast een aantal behandelmogelijkheden. Wat zou het fijn zijn als we de tumor met hormoontabletten zouden kunnen behandelen. Geen operatie, geen narcose, maar gewoon elke dag een tabletje. Maar daarvoor moest de tumor wel hormoongevoelig zijn.

    Helaas bleek dit niet het geval. De tumor was niet hormoongevoelig. De tabletjes waren geen optie, maar niks doen ook niet. Het agressieve en snelle groeipatroon van deze niet-hormoongevoelige tumor zou groei naar de buitenkant van de borst betekenen, met een stinkende en pijnlijke wond als gevolg. Niet meteen levensbedreigend, maar zeker niet prettig.

    Gezamenlijk besloten we te kiezen voor een operatie, waarbij we de hele borst moesten verwijderen. Helaas kon haar lichaam de wond niet genezen. Er zat te veel vocht in, waardoor de wond niet dicht wilde gaan. Gelukkig konden we met hulp van onze toegewijde wondverpleegkundigen en de thuiszorg een wondbedekking aanbrengen, waardoor de wond uiteindelijk goed heelde.

    Een jaar later zag ik haar weer terug, dit keer samen met haar kleindochter, en lief en rustig als altijd. Het ging haar goed; ging weer langs bij haar jongens en genoot. Het was fijn haar zo tevreden te zien. We spraken af om niets meer af te spreken. Geen vervolgafspraken. Geen jaarlijkse controles. Een nieuwe tumor zou haar tijd wel duren. Dat die tijd nog maar kort zou zijn, bleek helaas al snel. We ontvingen haar overlijdenskaart. Soms komt die verwacht, in dit geval ook onverwacht snel.

    We streven er elke dag weer naar om elke patiënt de best mogelijke behandeling en zorg te bieden. Maar zijn we daar in dit geval in geslaagd? Is deze lieve mevrouw overleden aan de directe gevolgen van borstkanker? Ik denk van niet. Maar hadden we haar een operatie en een moeizaam genezingsproces kunnen besparen? Juist datgene wat we haar wilden besparen, een wond als gevolg van een naar buiten groeiende tumor, is haar in zekere zin niet bespaard gebleven. Weliswaar geen wond door de tumor, maar een wel een langdurige wond door onze behandeling.

    Nog steeds denk ik dat we aan het begin van haar ziekte helaas geen andere, betere keuze hadden dan een operatie. Maar hebben we haar in haar laatste levensfase de beste therapie op maat gegeven? Helaas zullen sommige vragen altijd onbeantwoord blijven…

    Delen