De naakte waarheid

    1434

    ‘Jouw hand om mijn arm voordat je ging opereren en de sfeer op de operatiekamer, voelden vertrouwd’, zegt ze. Ik zie haar terug op de poli, nu ruim een week na haar operatie.

    Voor de meeste vrouwen met borstkanker is het de eerste keer dat ze geopereerd worden. Vaak is hun bezoek aan ons Mammacentrum ook de eerste kennismaking met het ziekenhuis. We proberen iedere vrouw zoveel mogelijk op haar gemak te stellen, voor zover dat mogelijk is in zo’n onzekere situatie. Maar daar op de operatietafel is vaak toch wel het meest confronterende moment, de naakte waarheid.

    ‘Het is me eigenlijk best meegevallen’, vertelt ze over de operatie. Gelukkig. Want ze heeft een lange weg afgelegd om tot deze beslissing te komen. Nu de spanning van de operatie weggevallen is, is er nieuwe spanning. Is de uitslag van het weefselonderzoek goed? Zijn de snijranden schoon? Zijn de lymfeklieren schoon? Gelukkig kan ik haar goed nieuws brengen. Nu volgt het vraagstuk over chemotherapie en bestraling. Al voor de operatie wist ze dat dit voor haar noodzakelijk zou zijn, gezien de kenmerken en afmeting van de tumor. We hopen hiermee de kans op terugkeer van de ziekte nog verder te verkleinen.

    ‘Ik kan nog geen beslissingen nemen’, was toen haar antwoord. Ik begrijp haar weerstand. Vaak hoef ik vrouwen er niet van te overtuigen dat een tumor weggehaald moet worden. Sterker nog, hoe eerder het ziekmakende gezwel uit hun lijf is, hoe beter. Maar de stappen die volgen na de operatie zijn vaak moeilijker. De tumor is dan immers al weg. Wat volgt is veel minder concreet en in veel gevallen ga je je er niet meteen beter door voelen. En of de chemo voor jou echt noodzakelijk is om herhaling te voorkomen is nooit met absolute zekerheid te zeggen.

    Ze is nog zo jong, nog een heel leven voor zich. Met haar partner, hun kinderen en met haar schoonheidssalon. Dan wil je de beste kansen, maar ook de minste bijwerkingen. Gelukkig stemt ze uiteindelijk toch in om samen met de internist-oncoloog en de bestralingsarts het vervolg van haar behandeling te bepalen. Ik neem voorlopig afscheid van haar. We maken een afspraak voor over een aantal maanden; ik geef haar een hand en wens haar sterkte en moed bij het maken van de voor haar juiste beslissingen. Even denk ik aan wat ze bij binnenkomst zei over mijn hand op haar arm en besef dat iets ogenschijnlijk kleins, zo betekenisvol kan zijn.

    Deze blog is een vervolg op ‘Regenboog en dolfijnen’.