De Vasaloppet met diabetes op langzame koolhydraten

    820

    2:30 uur, de wekker gaat. Geen oog dicht gedaan vannacht. De adrenaline giert door mijn lijf. Vandaag is het dan zover. Vandaag is de dag van de waarheid. Vandaag is de dag waar ik eindelijk ga ondervinden of ik het afgelopen driekwart jaar voldoende getraind heb. Of ik genoeg tochten op mijn rollenski’s gemaakt heb, genoeg aan de fitnessapparaten gehangen heb en of ik genoeg kilometers hardgelopen en sprintjes getrokken heb. 3:30 uur nog één keer check ik mijn spullen; insulinepen, havermoutontbijt voor in de bus, haverkoek, roggebrood, druivensuiker en de bidon met water voor in mijn buidel. Langlaufschoenen en alle lagen langlaufkleding aan en m’n startnummer om. Check.

    Na drie uur reizen komen we in het donker aan bij de start in Sälen. Duizenden mensen met ski’s zoeken hun startvak en warmen zich aan de vele vuurtjes die zijn gestookt. Er hangt spanning in de lucht maar de sfeer is gemoedelijk. Iedereen is zichzelf aan het voorbereiden op de negentig kilometer lange marathon. Ik markeer mijn plek in het laatste startvak door een tentje te maken van mijn stokken en ski’s. Tijdens de tocht zal ik geen tijd hebben om naar de wc te gaan dus sluit ik me aan bij één van de lange rijen voor de stinkende Dixi’s. Al springend houd ik mijzelf warm in de rij waar ik al zo’n veertig minuten insta. Inmiddels is de zon opgekomen en gaat de tijd dringen. Er wordt omgeroepen dat iedere deelnemer wordt verzocht naar zijn startplaats te gaan. Er staan nog acht langlaufers voor en zo’n twintig achter mij. Nog nooit ben ik zo snel een Dixi in en uit gesprongen. Opgelucht ren ik naar startvak tien en klik ik mijn langlaufschoenen in mijn ski’s. Na een minuut of twee klinkt het startschot. De race is begonnen! Na een paar minuten is ook mijn vak in beweging gekomen. Samen met zestienduizend langlaufers ben ik begonnen aan één van mijn grootste uitdaging; de Vasaloppet!

    Onderweg zijn er zeven dorpen met zeven posten waar ik eten en drinken aangereikt krijg. Bij elke post moet ik binnen een bepaalde tijd binnen zijn. Mijn grootste uitdaging is om deze tijden te halen. Want ik moet er niet aan denken dat ik bij een post één minuut te laat ben en zonder pardon de bus naar de finish in wordt gezet.

    De eerste kilometers na de start is een lange klim waar geen einde aan lijkt te komen. Bovenop elkaar gepakt stapje voor stapje, kilometer voor kilometer, kwam eindelijk het moment om te glijden. Pas na twintig kilometer krijg ik ruimte om mijn eigen tempo te pakken. Het is vijf graden onder nul, het sneeuwt en door de vele sneeuwval van de dagen ervoor is de sneeuwconditie zo slecht dat alle loipes kapot gereden zijn. Er zit niets anders op dan alleen met dubbelstok techniek verder te gaan. Dat betekent alles met mijn armen zonder beentechniek. Wat ben ik blij dat ik al die zaterdagochtenden aan het fitnessapparaat gehangen heb. Na vijfenvijftig kilometer is er dan eindelijk de verlosser; een machine die nieuwe loipes trekt, mijn mede langlaufers inclusief ikzelf schreeuwen het uit van geluk!

    Mijn bloedsuiker check ik bij elke post. Daar prop ik zo snel mogelijk mijn voorgesneden roggebrood en haverkoek naar binnen, met bouillon en water. Mijn strategie werkt. Door mijn continue intensieve inspanning kan ik zonder insuline te spuiten eten. In tegenstelling tot al die duizenden langlaufers die van post naar post glijden op energie- gel, drank en repen, glijd ik met haverkoek, roggebrood, water en bouillon op langzame koolhydraten!

    Na 11:49:13 uur langlaufen kom ik trots en intens gelukkig de finish over. Door alles te geven is het mij gelukt de Vasaloppet uit te rijden! Bijna twaalf uur lang ben ik alleen op het langlaufen gefocust geweest. Met dankbaarheid kijk ik terug op dit grote avontuur in Zweden. Omgeven door een overweldigend mooi landschap en geweldige mensen. De pijn was voor ‘even’ maar de roem is voor altijd!

    Volg Brigiet ook via Instagram en haar website www.brigietbrink.nl.