Diabetes voor 3 dagen

    238

    Voor mensen die geen diabetes hebben is het lastig voor te stellen hoe het is om diabetes te hebben. Hoe het is om meerdere malen per dag je glucose te meten, insuline te spuiten, koolhydraten te tellen, bij te sturen met insuline of suiker, rekening te houden met inspanning, wat je eet én te dealen met hypers en hypo’s.

    Om daar als buitenstaander toch een beter idee van te krijgen organiseert De Bas van de Goor Foundation familiedagen. Dan krijgt een heel gezin voor een paar dagen diabetes. Dat betekent dat de hele familie van een kind met diabetes voor het eten koolhydraten moet tellen, in hun vinger moet prikken en een spuit in hun buik moet zetten. Voor het kind is het fijn om een keer niet de enige zijn. De gezinsleden zijn vaak onder de indruk en hebben nog meer ontzag voor het gezinslid met diabetes. Een prachtig manier om meer begrip te creëren voor mensen met diabetes. Het ervaren is totaal anders dan erna kijken.

    Zo mocht ik onlangs meewerken aan een opdracht voor medewerkers van een insuline producent, om de impact van het hebben van diabetes te laten ervaren en beleven. De nietsvermoedende medewerkers kregen bij de start van een driedaagse training allemaal de diagnose diabetes. Iedereen kreeg een tasje met prikset, glucose meter, insuline pen en een rolletje druivensuiker. De opdracht was om drie dagen lang voor iedere maaltijd koolhydraten te tellen, glucose te meten en spuiten. Na het eten beweegadviezen op te volgen en te blijven meten.

    Ter afsluiting mocht ik de ervaringen evalueren in een workshop. Tijdens de drie dagen waren de medewerkers erg onder de indruk en sommigen emotioneel over de impact die diabetes heeft. Reacties waren: “Het voelt eenzaam om met je diabetes bezig te zijn” of “Toen we met z’n allen de bar in gingen ben ik gestopt met meten en spuiten” of “Nooit gedacht dat diabetes zo veel tijd een aandacht vraagt de hele dag door” of “Toen ik het meten en spuiten een paar keer over sloeg voelde me schuldig tegenover de mensen die echt diabetes hebben, want die kunnen nooit stoppen”.

    Voor mij was het indrukwekkend om te zien wat de emoties waren die het ervaren en beleven hadden losgemaakt. De reactie die mij nog het meest raakte was het verhaal van een medewerker die echt diabetes heeft. Ze vertelde dat toen zij aan de bar met haar collega’s zat haar glucose maar niet naar beneden ging. Hoeveel insuline ze ook bij spoot het bleef veel te hoog. Ze was er de hele avond mee bezig. Toen in de late uurtjes haar collega’s nog even de shoarmatent in doken kon ze zelf niets eten, ondanks haar trek. Ze zag hoe haar collega’s hun diabetes maar even vergaten en genoten van hun vette hap. Toen ze aan het einde van de avond eindelijk in haar hotelbed lag, werd ze de rest van de nacht uit haar slaap gehouden door een hardnekkige hypo. Haar glucose bleek nu juist te laag. Dit is hoe het écht is. Diabetes is vaak moeilijk te sturen.