Doodsbang, maar voluit

0

Ik ben boos; alweer zijn de pedaalemmerzakjes op. Ik pruts een te klein plastic zakje in de afvalemmer, een zakje waarin gisteren nog de appels uit de supermarkt zaten. Als ik even later het koffiefilter weggooi, valt de koffiedrab naast de zak.

Dan ‘pingt’ mijn computer. Het is Rineke Wisman, freelancer van gezondNU. ‘Op twitter volg ik Suzanna van de Hunnen, zij is ongeneeslijk ziek. Maar zij koos ervoor niet al levend ‘dood’ te zijn en geniet volop van het leven. Even lijkt het alsof mijn keukenvloer me verwijtend aankijkt. Ik ruim alles netjes op en ga braaf aan het werk.

Een paar weken later zit Rineke bij Suzanna. Het interview werd één keer afgezegd omdat Suzanna te ziek was. Maar bij de tweede afspraak gedraagt haar lijf zich ‘voorbeeldig’, zegt ze. Er volgt een prachtig gesprek met een vitale, grappige vrouw die bijna dood gaat. Ze was één jaar heel bang, vertelt ze. Maar nu droomt ze hardop over een mooie sterfdag. Met lekker weer en liggend in haar hangmat.

Voluit leven, met de dood op je hielen. Die levensles liet mij niet los. Dat zou ik (type tobber) ook vaker moeten doen. Niet van dat benauwde, voorzichtige en slome. Vanaf nu ga ik lekker snel! Geen moment te verliezen!

Dan kom ik met mijn jongste zoon terug van de winkel. Ik met twee tassen boodschappen, hij op zijn fietsje. Bovenop de brug racet hij ineens met hoge snelheid de brug af en slaakt een stoere indianenkreet. Ik ook, want van rechts komt de stadsbus. Een wandelaar ziet de aanstormende kleuter, grijpt hem bij zijn arm en trekt hem van zijn fietsje af. De bus ziet het trouwens ook op tijd en stopt netjes. De chauffeur zwaait naar mij.

Voluit leven, met de dood op je hielen … Jaja, denk ik thuis. Ik hoop nog lang de luxe te hebben om het héél rustig en sloom aan te doen.

José Leeuwenkamp, hoofdredacteur gezondNU, eerder verschenen in gezondNU 5, 2012.