Een punt zetten en stilvallen

    380

    We zitten in een bootje, de man legt uit hoe het ding werkt. Ik knik, hij knikt en loopt weg. Ik pak het ding (hendel? stuurknuppel?) van hem over. Ik kijk nog even hoe laat het is en vaar weg.

    Maar wat doe je ertegen? De boot uit springen en naar de kant zwemmen?

    Of nee, ik wil wegvaren. In plaats van naar voren ga ik naar achteren. Ik probeer te remmen, maar ga sneller en bots tegen de kade. Ik zwiep naar links, terwijl ik naar rechts moet. En binnen twintig seconden lig ik dus overdwars in de geul, met mijn achterkant vast in het riet. En de man die de uitleg gaf, is met de noorderzon vertrokken. Ik heb geen flauw benul hoe ik hier weg moet komen.

    Drie medepassagiers kijken me vernietigend aan. “Serieus?”, zeggen ze in koor.

    “Hoe langer ik met je werk, hoe meer ik op jou begin te lijken”, zei collega Christy vorige week nog tegen me.
    “Hoe bedoel je?”
    “Ik ben iemands naam vergeten.”
    “Au, dat doet pijn, Christy!”

    Maar het is waar. Van alle sociale blunders is het direct vergeten van iemands naam een uitzonderlijk talent van mij. Net zoals de uitleg over een route of de gebruiksaanwijzing van een nieuw apparaat. Maar wat doe je ertegen? Na een kwartier vragen: “Hoe heet je ook alweer?” is een enorm gezichtsverlies. De boot uit springen en naar de kant zwemmen, kan ook niet. Dus zit er maar een ding op: hopen dat je jezelf klungelend uit de situatie redt. Je zou ervan kunnen leren en de volgende keer wel kunnen opletten, maar zelfs dat lukt niet.

    Een paar uur later ben ik thuis en google op ‘snel vergeten’ en ‘niets onthouden’. Het goede nieuws eerst: meer mensen hebben dit. Sterker nog, er zijn wetenschappelijke onderzoeken naar. Het is iets! De eenvoudigste verklaring waarom we onmiddellijk alles vergeten is keihard: je was gewoon niet zo geïnteresseerd. “Mensen zijn beter in het onthouden van dingen waarvoor ze gemotiveerd zijn”, lees ik. Maar dat geldt niet voor mij, dat weet ik zeker. Ik ben namelijk enorm geïnteresseerd in degene met wie ik praat. En ik wilde ook echt graag die boot leren besturen. Maar ik weet gewoon niet meer wat hij zei. Ik weet trouwens wel wat hij aanhad, hoe zijn haar zat en dat ik op dat moment checkte of ik mijn tas wel bij me had – maar dat telt zeker niet …

    “Vaak wil je het wel onthouden en vergeet je het toch, omdat onthouden best moeilijk is”, lees ik, “Onthouden is een onderschatte mentale klus. Zeker als we denken: dat weet ik straks nog wel. Alle nieuwe informatie moet vechten voor ruimte in een overvol brein in een overhaast leven. En daarom kost het veel moeite om zelfs iets simpels te onthouden.”

    Meer onthouden begint dus met meer tijd en je hoofd opruimen. Hoe simpel kan het zijn. Kan dat? In een tijd waarin ik moet rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan? Durf ik een punt te zetten en stil te vallen?

    Ik probeer het dus maar direct. Ik doe mijn ogen dicht en luister naar de straatgeluiden. En ineens weet ik het. De buurvrouw op de hoek heet Greetje. Fijn, dat was ik al weken vergeten. Niet dat ik er nu wat aan heb, maar soit. Morgen direct aan Christy vertellen dat ik weet hoe mijn achterbuurvrouw heet. Daar zal ze van opkijken. Hopelijk heeft ze tijd voor me!

    José Leeuwenkamp
    hoofdredacteur gezondNU

    gezondNU 9 haalt de haast uit je leven. Want het leven is te belangrijk om de hele tijd te haasten, maar ook te leuk om stil te vallen. Vindt gezonde rust in een vrolijk, chaotisch leven en onthaast zonder concessies.

    Bestel het september-nummer van gezondNU in onze webshop »