En toen was het stil

    1046

    In woorden die niet worden gezegd worden valt veel te ontdekken. Ik stapte één dag bewust de stilte in. Nieuwsgierig naar wat ik in mijn eigen stilte zou kunnen horen. Het glooiende Berg en Dal onder de rook van Nijmegen was een mooie maar ook mystieke locatie om dit te ervaren. Met een club van acht mensen verzamelden we in de oude Pelmolen, een monumentaal pand aan de rand van het bos. Idyllischer kon het niet worden.

    Na een rit van 1,5 uur heb ik de oude Pelmolen in het dorpje Beek bereikt. De omgeving is groen en glooiend. De Pelmolen is mijn onderkomen voor de komende uren. In genadeloze stilte. Bij het binnenstappen van de oude molen overvalt je al een golf aan rust. Alle stiltegangers zijn inmiddels binnengedruppeld en we hebben allemaal een plek gevonden op één van de yogamatten die verspreid in de ruimte liggen. Het valt me op dat we een heel gemêleerd gezelschap hebben. Vijftigers meiden van twintigers en volgens mij ook iemand van zestig.

    Deze dag worden we begeleid door Marieke. Ze heeft al veel ervaring met stiltedagen. Haar deelnemers zijn uiteenlopend. Van topfunctionarissen tot tieners alles komt voorbij. De intentie van de dag is bewust je eigen stilte te ervaren. Er wordt niet gesproken, je gebruikt je telefoon niet, en je mag geen oogcontact maken. We beginnen met ontspanningsoefeningen, gevolgd door yoga en nog meer yoga en we eindigen met een diepe meditatie.

    Een flinke uitdaging

    De ontspanningsoefeningen zijn best een uitdaging. In mijn hoofd is het nog een snelweg met gedachten die voorbij razen. Het lukt me niet ineens te ontspannen. Na vijftien minuten ebben de gedachten weg en wordt het in mijn hoofd kalmer en in mijn lijf ook zo te voelen. Ik merk aan mezelf dat ik een soort geforceerde glimlach opzet om te laten zien dat ik prima kan ontspannen. Iedereen heeft z’n ogen gewoon dicht dus waarom zou ik dat doen? Ingeslopen patroon. Op het moment dat ik me daar bewust van word probeer ik mijn glimlach uit te zetten. Ik kom hier uiteindelijk voor mezelf, niet voor de ander.

    Tijdens de yoga-oefeningen manoeuvreer ik mijn armen en benen in allerlei kunstige posities met dierennamen. Ik spiek af en toe een beetje hulpeloos onder m’n oksel door om te checken of ik mijn benen wel de juiste kant op heb staan. De Yoga valt me enigszins mee en ik begin het ook nog leuk te vinden. De geluiden die vrij komen baren me meer zorgen. Mijn lijf kraakt en piept aan alle kanten. Ik ben pas 31!

    Toegang tot je onderbewustzijn

    De stiltemeditatie begeleid je naar een dieper niveau in je eigen stilte. Je gebruikt ademhalingstechnieken om toegang te krijgen tot je onderbewustzijn. Je merkt dat je in een steeds intensere staat van ontspanning komt. Het is heerlijk om in die vrije zone te zitten. In de middag sluimeren we naar de lunchtafel in het achterhuis van de molen. Een beetje kneuterig maar wel met charme. We nestelen ons aan de landelijk gedekte tafel. De lunch is vegetarisch en is bereid door een lokale cateraar met producten van het seizoen. Een Chinese tomatensoep met koriander, een linzenquiche en als toetje hangop met citroen en granaatappel. Het smaakt allemaal intens lekker. Komt het door de chef of door de stilte vraag ik mij af? Ik ben geobsedeerd door het eten wat voor me staat. Ik merk dat ik al snel vol zit en minder eet dan ik normaal gesproken doe.

    Na de lunch vertrekken we naar buiten. Marieke neemt ons mee het bos in. Geen geslenter. We lopen in een pittige pas de drassige paden door. Soms stopt Marieke en vraagt ons goed adem te halen en rond te kijken. Op het laatste stoppunt kunnen we onze oude negatieve energie achterlaten en onszelf nieuwe geven door middel van Tai chi bewegingen. De beweging heeft wel iets weg van het oppompen van je fietsband.

    Eenmaal terug in de Pelmolen starten we met nog meer yoga-oefeningen. Het gaat me makkelijker af dit keer. Al blijven de oefeningen pittig als je dit niet vaak doet. Aansluitend gaan we verder met een uitgebreide ontspanningsoefening en lopen alle lichaamspunten bij langs. Van je kleine teen tot je kruin en alles wat daar tussen zit, beste veel dus. Ze noemen dit ook wel de ‘bodycheck’. Je wordt jezelf bewust van je eigen lichaam en mogelijke aandachtspunten in je lijf, best interessant.

    Wat heb ik ervaren?

    Ik heb ervaren dat het verrekte lastig om echt bij jezelf te blijven. Zelfs in stilte. Ik ben geneigd om dan toch nog over anderen of mijn omgeving te gaan letten of naar geluiden te luisteren. Al is het de klok met een tikkende wijzer of de kachel die af en toe aanslaat. Zonder de begeleiding van Marieke had ik niet zover in mijn eigen stilte kunnen komen.

    Heb ik iets ontdekt in de stilte?

    Veel verschillende dingen. Ik heb echt mijn lijf gevoeld. Van top tot teen. De yoga- oefeningen zetten je op scherp. Yoga ziet er onschuldig uit maar heeft een diepe werking in je lichaam, dat merk je meteen. Dankzij deze oefeningen kon ik mij makkelijker afstand nemen van mijn razende gedachten. En dankzij de meditatie vond ik een antwoord waar ik al langer naar op zoek was. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat ik mezelf als doel heb gesteld een antwoord in mijn stilte te vinden. Het is kennelijk gelukt ☺ hoera.

    Meer stilte in mijn leven

    Stilte is bijna als een zeepbel, er is maar weinig voor nodig om het te doorbreken. Een zucht, een woord, een klok of een blik en mijn onzichtbare schildje valt ineens af. Ik heb gemerkt dat het heerlijk is even in je eigen cocon te zitten en te puzzelen aan je eigen leven. Dus iets meer stilte zou ik wel willen.