Gaat het wel goed met me?

    525

    “José, naar aanleiding van je laatste column wil ik je wat vragen”, vraagt collega E. “Gaat het wel goed met je?” Ik merk dat het bloed naar mijn wangen schiet. Want op de eerste plaats weet ik niet wat ik schreef in die laatste column. Dat was een week geleden! Ik weet niet eens wat ik gisteren at. Ik snap dat mijn rode hoofd zijn idee achter die vraag bevestigt. Als de vrouw niet eens onthoudt wat ze schrijft, gaat het dan wel goed met haar? Heb ik iets onthuld waar hij nu het fijne van wil weten? Help!

    Ik wil alle stukken houden – altijd

    “José, gaat het wel goed?”, vraagt hij opnieuw lachend, wetend dat nu ook de rest van de aanwezigen hun oren spitsen.
    E. is een man die niet alleen vraagt omdat hij iets wil weten. Hij vraagt ook iets omdat hij dingen wil weten die hij niet zal vragen. Ooit zei hij dat schaken het beste spel ooit was, ‘de moeder aller spellen’. En laat ik daar nou eens zeer slecht in zijn. Gokspelletjes, daar ben ik dan weer goed in, omdat ik bijzonder goed tegen mijn verlies kan. Maar zodra het aankomt op vooruitdenken en op slim of juist niet slim doen, treedt er acute denkverlamming op. En nog erger: een stuk opgeven omdat je een andere stuk wilt redden – nee, nee, nee! Ik wil alle stukken houden – altijd.

    “Nee, soms gaat het niet goed”, antwoord ik naar alle eerlijkheid. “Maar nu aan jou een vraag: moet het per se altijd goed gaan?” En ineens schaken we op een ander bord. Want wie heeft bepaald dat het altijd goed met je moet gaan? Terwijl hij nadenkt over mijn vraag, zoek ik op mijn bureau snel naar die laatste column. O ja, die dag. Die dag dat er een zichtbaar gat in mijn panty sprong, de kruik lekte (in bed!), de 3.3 voor Engels en 2.8 voor Nederlands van mijn kind en dat moment dat ik ontdekte dat de oplader van mijn telefoon was meegeven bij het verkochte apparaat via Marktplaats.

    Een dag later loop ik samen met mijn man in een boekhandel. “Hoe moeilijk kan het zijn?”, zeg ik. “De kracht van kwetsbaarheid. Dit wordt jouw jaar! Voluit leven en Minder drinken.”
    “Wat loop jij nu weer te raaskallen?”, zegt hij.
    “Nou, dat zal ik je vertellen”, antwoordde ik. “Echte mannen vechten, Niemand is perfect, Dromen Durven Doen en Is het erg om onzeker te zijn?”
    “José”, zegt hij. “Gaat het wel goed met je?”
    Ik speur de ruggen van de boeken af, erop vertrouwend dat er een heel mooie tussen staat die ik er als oneliner in kan gooien. Maar dan gaat mijn telefoon. Ik pak op – het is mijn kind. Voordat ik mijn naam zeg, hoor ik hem iets zeggen tegen een ander. “Hij is in de slaapkamer vermoord, met een touw. Of de Engelse sleutel.”
    “Is dat M.?”, vraagt mijn man. “Ja”, zeg ik er. “Er is iemand vermoord. In de slaapkamer. Dus alles gaat goed.”
    “Met jou is soms echt geen gesprek te voeren.” Ik kijk naar de boeken en antwoord: “Ego is de vijand”.

    José Leeuwenkamp
    hoofdredacteur gezondNU

    Delen