Geen kunstwimpers voor mij dit jaar

    286

    “Je hebt dertig- tot zestigduizend gedachtes op een dag”, zegt de huisarts.
    “Erg jammer dat er nooit één briljant idee tussen zit”, antwoord ik kwaaiig. Hij schiet in de lach. Het haalt mijn spanning een beetje weg, maar toch voel ik de stress door me heen jagen. Hij: “Wat ik bedoel: het is logisch dat niet alle duizenden gedachtes vrolijk zijn. Er mag best wat gepiekerd worden.”

    Ik zeg ja en amen en fiets braaf naar de redactie. November is niet mijn maand. December is al he-le-maal niet mijn maand. De geweldige kerstboom-en-vakantie-foto’s van anderen op Facebook. De run op cadeaus, jurken en eten. De hysterische muziek en de torenhoge verwachtingen. Het is Heel Erg Veel Van Alles. En hoewel ik normaal gesproken een tevreden mens ben, voedt het continu mijn ‘ik moet dat dus eigenlijk ook-gevoel’. Zelfs als ik het niet wil, wil ik het misschien toch wel. Ja, dat is stom, maar ik ben ook maar een mens.

    Het hoort niet bij de perfecte versie van mezelf

    “Prachtige, volle en lange kunstwimpers zorgen voor de perfecte look!”, lees ik in een persbericht. “Met deze magnetische kunstwimpers klik je de nepwimpers aan je eigen wimpers.” Ik was moe, nu voel ik me uitgeput. Magneten aan je oogleden? Werkelijk? Dat er continu zuurstof wordt geblazen in het vuurtje dat je leven eigenlijk nog beter en perfecter moet zijn, doet je innerlijke onrust geen goed.

    Op zaterdag rijd ik naar een uitwedstrijd met een aantal kinderen. Een van de jongens is twee jaar geleden als vluchteling naar Nederland gekomen. Het verhaal hoe (de oorlog, de boot en de angst) stemt me nederig. Maar wat me net zo verbaast, zijn deze gesprekken: “Mevrouw, hoe zet u de lampen van de auto aan?”
    “Nou, met dit hendeltje.”
    “Aan de binnenkant dus?”

    Of: “Mevrouw, wat een mooie huizen hier, wonen er belangrijke mensen?”
    “Mooi? Dit is een bedrijventerrein. In Dronten.”

    Ik weet dat vergelijken niet eerlijk is. Mijn zus, die wiskundige is, vindt dat een vergelijking een puzzel is die je moet proberen op te lossen door de zaken gelijk te maken. Ik weet het niet. Misschien moet je wel vergelijken om te weten dat er soms geen oplossingen zijn. Dat het verschil ons juist uniek maakt en focus geeft.

    Kintsugi, een Japanse techniek waarover we schrijven in deze gezondNU, gaat erom dat je een gebroken voorwerp zo herstelt dat je de breuklijnen duidelijker ziet. Je verdoezelt de barsten niet, maar repareert en accentueert ze met gouden lijm. En voor alles waarover ik me zorgen maak en pieker geldt hetzelfde; het is niet mooi en lekker. Het hoort niet bij de perfecte versie van mezelf. Maar het laat wel zien wat ik waardevol vind, waarvoor ik zorg wil dragen. Niet wegpoetsen, maar de juiste glans geven. En als ik nu gouden lijm gebruik, zit het qua kleur sowieso goed in december!

    José Leeuwenkamp
    hoofdredacteur gezondNU

    Bestel het december-nummer van gezondNU in onze webshop »