‘Gewoon’ gezellig

    211

    Wij vinden het als gezin belangrijk om samen ’s avonds te eten. Niet met een bord op de bank voor de tv, maar gewoon ouderwets aan tafel. Nu hoort dat eigenlijk gewoon gezellig te zijn. Maar is dat altijd ‘gewoon’ en ‘gezellig’? Niet dus.

    Terwijl we drie kinderen trachtten groot te brengen, was er altijd wel eentje die iets niet lustte. En nu ze groot zijn gegroeid, is er nog steeds met regelmaat eentje die zijn neus optrekt. Vooral wanneer ik een nieuw recept heb uitgeprobeerd. Dan wordt steevast argwanend naar het bord gekeken en als er dan geen herkenbare gebakken aardappeltjes of pastaslierten op liggen, valt het even stil.

    Stil is het trouwens nooit lang. Dat is het volgende fenomeen in ons gezin. We hebben de ongeschreven regel dat iedereen aan tafel vertelt hoe zijn of haar dag was. Gewoon gezellig samen kletsen. En weer is het niet ‘gewoon’ en ‘gezellig’! De bedoeling van een opbouwend gesprek is immers dat iedereen om de beurt praat en naar elkaar luistert. Met veel interesse. Nee dus. Hier is het vaak een gekakel van jewelste. Ik tracht het in banen te leiden door eerst te vragen aan mijn man hoe het op zijn werk was. Hij kan nog net een ademteug nemen voordat de jongste telg begint met ‘we hebben gevoetbald in de pauze, en weet je wat…?’. Oké, manlief parkeert zijn belevenissen wel even. Maar denk maar niet dat de andere telg aan tafel dat doet! Er is altijd wel een leraar die dom, stom, belachelijk of saai was vandaag. En dat moet uitgebreid en vooral met grote overdrijving verhaald worden. De arme man moest eens weten.

    De twee lieverdjes tetteren door elkaar heen en het volume gaat steeds verder omhoog. Details worden niet overgeslagen, dus we zitten nog wel even. Het bijkomend voordeel is wel dat manlief en ik ruim de tijd krijgen om iedere hap tien keer te kauwen, zoals volgens voedselvoorschrift gezond zou zijn voor de vertering. Dan breekt steevast het moment aan dat het voor mijn zoon allemaal teveel wordt. Tja, voor iemand met autisme zijn dit natuurlijk erg veel prikkels, voor wie niet? Het is hem teveel en de regel is dat hij dan van tafel mag, ook al zijn wij nog niet klaar. Geen probleem. En dan…helemaal niets. Heerlijk. “En lieverd, hoe was jouw dag vandaag?” Wij blijven nog wel even tien minuutjes langer zitten!