Haar hondje

    793

    Klein, frêle, op haar eigen manier keurig verzorgd en met haar hondje. Zo stapt ze bij ons binnen. Zeventig jaar, alleenstaand en geen contact met haar kinderen. Het bevolkingsonderzoek daar gaat ze nooit naartoe, maar ze heeft nu toch wel behoorlijk pijn aan haar borst. De pijn zit er al jaren, maar dat verdwijnt wel, dacht ze. Bovendien: wie moet er voor haar hondje zorgen? Na lang aandringen van haar buurvrouw heeft ze nu dan toch maar een afspraak gemaakt.

    Bij het lichamelijk onderzoek is het eigenlijk meteen duidelijk: een grote bloedende tumor die er duidelijk al heel veel langer zit dan vandaag. De uitkomsten van de borstfoto en de punctie bevestigen het lichamelijk onderzoek: borstkanker. Ook blijkt ze hormoongevoelig, maar tabletjes slikken wil ze niet; ze houdt niet van die troep. En een operatie, dat is geen optie. Wie moet er dan voor haar hondje zorgen?

    Zoals we altijd doen bij een slechte uitslag, bellen we ook nu de huisarts. Om hem op de hoogte te stellen van de diagnose, maar in dit geval ook om samen zijn patiënt duidelijk te maken dat een behandeling echt noodzakelijk is. Gelukkig weet hij haar te overtuigen.

    Twee weken later staat de operatie gepland. Die dag staan er eerst nog twee andere patiënten op het operatieprogramma. Halverwege de eerste operatie gaat de telefoon, de operatieassistent neemt op: er klopt iets niet, zover krijgen we mee. Ze komt toch niet. Er is niemand die haar hondje kan uitlaten.

    Twee weken later, denkende nu alles wel goed geregeld te hebben, schittert ze wederom door afwezigheid. We besluiten zelf het heft in handen te nemen en benaderen, via haar huisarts, haar buurvrouw. Gelukkig wil zij de zorg voor het hondje wel op zich nemen, zodat wij voor haar baasje kunnen gaan zorgen. Soms gaat goede zorg duidelijk verder dan alleen de patiënt.