Het is gedaan met mijn discipline

    788

    Mijn leven met mijn diabetes ziet er redelijk gedisciplineerd uit. Alles wat ik in mijn mond stop gaat door de ‘malle molen’ in mijn hoofd.

    Dat gaat ongeveer zo; wat is mijn glucosespiegel op dit moment, hoeveel koolhydraten heeft het product wat ik wil eten, zijn het langzame of snelle koolhydraten, hoeveel insuline zit er nog in mijn systeem (insuline is ongeveer drie uur werkzaam), wat ga ik straks doen (als ik ga bewegen heb ik minder insuline nodig dan als ik op de bank ga hangen), hoeveel insuline ga ik spuiten. Dan heb ik het nog niet eens over variabelen zoals stress, warmte, kou en vermoeidheid. Naast deze ‘molen’ is het belangrijk voor mij om gezonde keuzes te maken om de glucosepieken en -dalen te minimaliseren. Dat betekent weinig koolhydraten eten en drie keer in de week 45 minuten hardlopen.

    Al deze bewuste keuzes geven me lang niet altijd de garantie op goede glucosewaarden. Zo zat ik onlangs in de trein van Amersfoort naar Maastricht. Die ochtend was mijn glucosespiegel onverklaarbaar hoog. Zelfs na een paar keer bijspuiten ging mijn glucose niet naar beneden. Na uren wachten op een zakkende glucosespiegel had ik inmiddels flinke trek gekregen. In mijn tas zat een bruin bolletje met geitenkaas. Met een dubbel gevoel begon ik toch maar voorzichtig van mijn lekkere bolletje te eten, wetende dat m’n glucose nog meer zou gaan stijgen. Wat baalde ik ervan dat ik juist die ochtend geen tijd had gehad om een salade te maken voor onderweg. Intussen ploft er recht tegenover mij een jongen met dopjes in z’n oren neer. Uit zijn schooltas haalt hij zijn lunch tevoorschijn, een grote zak met winegums! Binnen een halfuur heeft hij de hele zak met winegums gedachteloos naar binnen gewerkt. Dat wil ik ook!

    Discipline is inmiddels mijn leefstijl. Gezond eten en veel bewegen. Maar na de Vasaloppet (dubbele langlaufmarathon van 90 kilometer in Zweden) kon ik het even niet meer opbrengen. Na die topprestatie heb ik meer dan een maand niet bewogen en heel veel (koolhydraten) gegeten. In geen tijden heb ik zo veel brood, crackers, koekjes, taart, tosti’s, toastjes, chips, pasta, rijst en aardappelen gegeten en pakte ik voor elk boodschapje de auto. Blijkbaar was ik zo uitgeput dat ik het niet meer op kon brengen om gezonde keuzes voor mezelf te maken. Bovendien had ik wel een time-out verdiend vond ik zelf. Wat een heerlijk leven was dit! Nergens over nadenken en gewoon doen waar je op dat moment zin in hebt. Het meten van mijn glucose had ik geminimaliseerd naar zo’n drie keer per dag. Want wat mijn meter aangaf, daar werd ik niet bepaald vrolijk van.

    Na vier weken heb ik de draad weer opgepakt. Eigenlijk ging dat vanzelf. Ik heb weer energie om hard te lopen, pak de fiets als ik mijn kinderen moet brengen of halen en zelfs van een groene salade kan ik weer genieten. Goed voor mijn diabetes zorgen betekent gedisciplineerd voor mijn lichaam zorgen, maar af en toe ook naar mijn gevoel luisteren wat soms vraagt om mijn discipline even los te laten.

    Delen