Het leven is kort: elke seconde telt

    361
    Raghav Oberoi

    We zitten alweer in de vierde week van 2019. Veel mensen zijn dit jaar begonnen met goede voornemens en laten 2018 voor wat het is. Het is nooit verkeerd om terug te blikken op waar je vandaan komt. Vorig jaar begon voor mij met een litteken die nooit zal vervagen. Ik hield mezelf voor dat alles beter zou worden, maar elke keer weer moest ik verlies incasseren. Mezelf verliezen in de pijn; het gemis van de mensen die je voor altijd lief zult hebben. Ik begon af te vragen of er ruimte is voor rouw en verdriet in onze samenleving. Er wordt van ons verwacht dat we snel weer onze levens oppakken, maar ondertussen wordt je getekend voor het leven.

    Naast het verlies van geliefden, werd ik ook nog eens ziek. Een acute opname, in een toestand waarbij ik in levensgevaar was. Velen complicaties later sterkte ik langzaam aan. Ik had er alle vertrouwen in dat ik weer de oude zou worden. Helaas, ik moest weer een klap incasseren. Dit was ondertussen de zoveelste opname waar de dokters alweer voor een raadsel stonden. Minder dan twee weken geleden kwam het verlossende woord dat er naast een primaire kanker, ook een tweede soort kanker zich in mijn lijf had gemanifesteerd. En, een auto-immuunziekte zou het gevolg zijn van de kwaadaardige cellen die zich in mijn lichaam bevonden.

    Hoe ik me voel? Verward. Verdrietig. Boos. Positiviteit is soms ver te zoeken, maar dit jaar heeft me enorm veel geleerd. Ik heb mezelf beter leren kennen. Als je door de dood wordt aangekeken, realiseer je je dat je maar een proximiteit bent in het universum – en dan ben je noodgedwongen om te reflecteren. Pijnlijke momenten waarbij ik heb gehuild om de mensen die er niet voor me waren, om de kansen die ik heb moet laten varen, onbegrip met vragen waarom uitgerekend ik, niet meer het leven hebben dat je altijd hebt gehad met alle sociale activiteiten, maar ook de uitdagingen die ik op allerlei vlakken moest aangaan om mezelf staande te houden. Daartegenover staan ook enorm veel mooie mensen en dingen. En, de waardering dat alles telt ook het kleine.

    We nemen onze gezondheid vaak voor lief. We nemen geestelijke en/of lichamelijke gezondheid voor vanzelfsprekend. En, voor het één is soms meer begrip dan het ander. Zo is het ook bij allerlei ziektes. Mensen verstijven als ze het woord ‘kanker’ horen, maar realiseren zich niet dat een auto-immuunziekte zich kan manifesteren met weinig tot geen zicht op genezing. Van jong tot oud zijn er mensen die dagelijks vechten tegen de pijn. En, vergeet niet: pijn kan zich op allerlei manieren openbaren. Een ziekte, in fysieke en geestelijke zin, die je zelf hebt of iemand anders, een gebroken hart, het gemis van mensen die er niet meer zijn, ouders die hun kind moeten missen, eenzaamheid, problematiek gerelateerd aan geld, werk of verslaving. Hoe de pijn zich ook manifesteert: zorg goed voor jezelf. Het is heel cliché, maar het leven is kort en elke seconde telt.