Het moedige lichaam

0

De keren dat ik meemaakte dat iemand borstkanker kreeg, verbaasde ik me erover hoe snel de vrouwen accepteerden dat hun borst eraf moest. “Vind je het niet afschuwelijk dat je straks maar één borst hebt?”, vroeg ik. “Nee, helemaal niet. Liever nog vandaag dan morgen.”

De snelheid waarmee we afstand nemen van een kapot of ziek deel van ons lichaam lijkt onbegrijpelijk zolang we gezond zijn. Maar als het eenmaal goed mis is, wordt je lichaam snel een vreemde. Hoe kun je iets dat je dood kan maken nog langer koesteren?

Die vervreemding is herkenbaar. Afgeknipte haren lijken, zodra ze op de grond liggen bij de kapper, niet meer van jezelf. Ikzelf voelde, toen ik zwanger was, een lichte afkeer voor die enorme, bewegende buik: was dít mijn lichaam? Werd ik ooit nog mezelf? En toen ik na een verkeersongeluk een gebroken kies uitspoog, dacht ik: gelukkig is het mijn voortand niet. Ondanks jarenlange trouwe dienst gooide ik de kies zonder blikken of blozen later die dag weg.

Het leven beschadigt ons, of we het willen of niet. In gezondNU blijkt echter elke maand opnieuw dat we als mens de kapotte onderdelen bij elkaar kunnen zoeken om daarna weer vrede (of op zijn minst een wapenstilstand) te sluiten met dat haperende, imperfecte, maar o zo mooie eigen lichaam. Het gaat niet zonder slag of stoot, maar het lukt ons wel.

gezondNU is het levende bewijs van die kracht. We brachten in het voorjaar zes vrouwen bij elkaar. Zij vertelden hoe door het lot hun leven in duigen viel. Toen het leven verder ging, wisten zij de stukken weer op te rapen en aan elkaar te smeden. Hun lichaam was misschien niet meer zo perfect als vroeger, het lot kon niet meer gekeerd worden en de schade was onomkeerbaar, maar het was wel degelijk hún lijf.

Het bezorgde mij kippenvel en tranen, maar het gaf me vooral moed. Het leven beschadigt ons – maar dat kunnen we aan.

José Leeuwenkamp, hoofdredacteur gezondNU, eerder verschenen in gezondNU 7, 2012.