Hoe is het met jouw vruchtbare bodem?

    279

    Al jaren droom ik van een moestuin, maar nooit had ik de ruimte. Wel was ik altijd in de weer met kruidenplantjes in potten, maar veel verder kwam ik nooit. (En dat als kleindochter van de groenteboer!) Maar goed, ineens was het zover: de ruimte was er, we konden aan de slag. Ik koos voor ‘moestuinbaktuinieren’; een paar houten bakken in de tuin waarin je planten welig groeien. Tenminste, dat was de bedoeling.

    Zodra de eerste zonnestralen naar binnenvielen, begonnen we met het zaaien en stekken van wat onze pracht en glorie zou gaan worden. Het hele huis, zelfs de badkamer (want daar was het lekker licht en warm) stond vol met bakjes met zaailingen. Ze groeiden goed. Ik zag het helemaal voor me; deze zomer zouden we radijs en sla eten uit eigen tuin.
    Toen de buitentemperatuur hoog genoeg was, was het grote moment daar: onze baby’s konden naar buiten, de tuin in. De groentebakken werden opgebouwd, maar dat viel een beetje tegen: ze waren toch wel heel groot, er moest dus heel veel grond in! Daarop hadden we budgettair niet gerekend, dus ging er een prijsbewuste turfgrond in de bakken waarin we vervolgens met veel zorg onze zaailingen hebben overgezet.

    Wat ik toen niet wist als onervaren tuinder (maar nu inmiddels wel) is dat je op turfgrond niets kunt laten groeien behalve heide en onkruid. Het werd dus helemaal niets met onze moestuin. Hoeveel water en liefde ik ook gaf, hoe mooi en zonovergoten het plekje van de bakken ook was, onze plantjes verpieterden waar we bij stonden.

    Ik realiseerde me wat een prachtige metafoor dit was voor ons als mensen. Ook wij hebben goede voeding nodig en kunnen alleen floreren op een vruchtbare bodem. Ik had mijn plantjes kunnen redden door de voedingsbodem te veranderen, maar ik heb er niet aan gedacht. Ik ging door met wat ik al deed: water geven. Óók toen ik zag dat het niet werkte. Ik deed niets aan de basis, met als gevolg dat mijn met liefde en zorg opgekweekte plantjes wegkwijnde.

    Zo vergaat het veel mensen. Zelfs als we weten dat verandering nodig is, doen we vaak, net zoals ik met mijn moestuin, helemaal niets. We signaleren het, praten erover en gaan gewoon verder zoals altijd. Met als gevolg dat alles bij het oude blijft. Totdat het lichaam een duidelijk signaal geeft of het leven ingrijpt. Maar waarom zou je daarop wachten?

    Hoe zou jouw leven eruitzien als je vanaf nu kritischer zou kijken naar je voeding, de mensen met wie je je omringt, je werk, beweging, ontspanning, huis en de ruimte die je hebt voor jezelf? Het is oké jezelf af en toe de vraag te stellen of al deze factoren bijdragen aan een gezonde groei. En als dat niet het geval is: grijp in en kies voor een andere voedingsbodem. Je hebt tenslotte maar één leven en dat mag je leven zoals jij dat wilt.
    Ik pak het nu anders aan met mijn moestuin: nu investeer ik in die vruchtbare bodem en grijp ik direct in als het verkeerd dreigt te gaan. Dit jaar kies ik voor een rijke en voedende oogst.

    Meer lezen van Carola? Ontvang haar nieuwste boek De gelukkige eter cadeau bij een abonnement op gezondNU