Ik ben toch niet gek..!

    1334

    Als je het woord ‘hypo’, een te lage bloedsuikerspiegel, googelt krijg je de volgende omschrijving: zweten, trillen, duizelig, moe en hongerig. Herkenbaar, maar een écht heftige hypo laat zich niet in een paar steekwoorden omschrijven.

    Zo was ik op een dag bij een boekpresentatie van een bevriende coach. Geboeid was ik in een volle zaal aan het luisteren naar zijn verhaal. Na verloop van tijd kon ik hem niet meer volgen. Er kwamen grafieken waar ik geen touw meer aan vast kon knopen. Ik dwaalde af met mijn gedachten. Ik vroeg me af waarom ik in godsnaam mijn baan had opgezegd om als zelfstandige aan de slag te gaan. Daar was ik toch zeker te dom voor, als ik dit al niet begreep. Ik snapte helemaal niets van het verhaal en de slides werden onleesbaar. Het zweet brak me aan alle kanten uit. Ik had het gevoel dat ik gek aan het worden was. Mijn hersenen hadden te weinig glucose om helder te denken. Pas toen de lezing afgelopen was en ik opstond kwam ik op het idee dat ik wel eens een hypo kon hebben.

    Of de hypo die ik had op de bruiloft van vrienden. Tijdens de ceremonie had ik een mooi plekje vooraan zodat mij geen woord zou ontgaan. Ook toen snapte ik na verloop van tijd helemaal niets meer van de speeches die gehouden werden. Doordat ik zo geconcentreerd aan het luisteren was had ik pas laat in de gaten dat ik een hypo had. Met trillende handen stak ik het rietje in mijn pakje appelsap om de hypo te bestrijden.

    Of de keer dat ik voor een trainingsopdracht ging wandelen op de Veluwe en verdwaalde. Ik had op een prachtige plek geluncht en het leek mij heerlijk om nog een wandeling te maken voor ik mijn training ging geven. Volgens de bediening had ik geen plattegrondje nodig want het rondje wat ik wilde lopen kon niet misgaan. Genietend van de zon en de natuur liep ik alleen door het bos. Waarschijnlijk toch een afslag gemist. Natuurlijk had ik mijn pakje appelsap bij mij maar met mijn inschatting van koolhydraten en insuline voor de lunch had ik toch de plank mis geslagen. Zelfs de appelsap was niet genoeg en mijn glucose zakte gestaag door. De bomen begonnen te duizelden om mij heen. Ik was compleet in de war net als de navigatiestem van mijn mobiele telefoon. Ik had geen idee welke kant ik op moest lopen en er was helaas geen kip te bekennen. Allerlei doemscenario’s gingen door mijn hoofd hoe ik uiteindelijk in dit bos gevonden zou worden. Totdat daar mijn redding aankwam. Twee boswachters in een auto! Met een fles ranja aan mijn mond was ik gered!

    Zulke heftige hypo’s zijn een aanslag op mijn lijf, ik voel me dan vermoeid en leeg. Het is zwaar om dan vervolgens de draad weer op te pakken. Om na de boekpresentatie te borrelen en netwerken of sociaal te zijn tijdens de proost op het bruidspaar. Laat staan om training te geven. In al die gevallen voel ik mij eenzaam met mijn diabetes. En dat is best lastig uitleggen.

    Delen