Je hebt niet overal een talent voor

    146

    Je hebt niet overal een talent voor – zullen we dat afspreken? Oké, we hebben niet overal een talent voor. Maar dat ik op de achterkant van een officieel en belangrijk contract een lijstje met ‘to do’s’ kalkte, dat papier verscheurde toen alle acties waren afgerond en dat achteloos in een papierbak mikte, dat was niet heel handig.

    Maar goed, toen ik eenmaal achter de fout was gekomen, de snippers aan elkaar had geplakt met plakband en er een kleurenkopietje van had gemaakt – leek die pagina van het ondertekende contract bést op het originele. Als je je ogen dichtkneep sowieso. Dat was best slim gefixt, al zeg ik het zelf.

    Ik kan mezelf oneindig kwellen met acties waar ik niets aan kon doen, maar die toch slecht uitpakken

    Maar, zoals gezegd, je hebt niet overal een talent voor. Dus toen ik de poes en vis van de buren verzorgde tijdens hun vakantie, was het best jammer dat ik niet opmerkte dat er nog een ándere poes achter mij naar binnensloop. Dat juist die kat hun vis opat … dat was best schrikken. Hoe los je dat nu weer op? Daar helpt geen plakbandje aan. En ook geen stiekem nieuw gekochte vis. Toch maar een bericht gestuurd en daarna heel erg hopen dat ze niet al te veel aan hun vis waren gehecht.

    Nu ik erover nadenk, zijn er veel zaken waar ik geen talent voor heb. Dus dat ik op het parkeerterrein de auto van een collega niet meer kon vinden, tja. Wanhopig draafde ik langs de auto’s, waar, waar, waar? Bellen dan maar. “Je hebt toch een grijze auto?”
    “Nee, ik rijd al jaren een witte. Als je het merk nou eens zou onthouden!”
    Oké, wit. Check. Merk? Vergeten toen ik de telefoon in mijn tas stopte.

    Stupide situaties; ik ben je hofleverancier. Maar net zo makkelijk als ik ze maak, vergeef en vergeet ik. Daar heb ik dan wel weer een talent voor. Maar voordat je denkt: wat een makkelijk type. Nee, ik kan mezelf oneindig (jarenlang!) kwellen met acties waar ik niets aan kon doen, maar die toch slecht uitpakken. Ooit raakte ik gewond bij een verkeersongeluk. Het ongeluk was onvermijdelijk en iemand anders schuld. Toch kost het me nog moeite om er zonder zelfverwijt aan terug te denken. Ik had ook eerder moeten vertrekken, als ik langzamer had gefietst dan… Had ik maar, was ik maar …

    Om die reden las ik het verhaal van Janneke (pagina 30) met stijgende angst en bewondering tegelijk. Haar zoon raakte ernstig verbrand bij een kampvuur omdat iemand brandgel gebruikte. Wekenlang moest hij vechten voor zijn leven en daarna leren leven met zijn littekens. Een nachtmerrie. Toch heeft zij nooit, niet een keer, gedacht: had ik maar, was ik maar … Niet over zichzelf, niet over de persoon die de brandgel had gebruikt. “Ik vocht er niet tegen, zocht geen schuldige en bleef niet hangen in waarom-vragen.” Bij deze een hele diepe buiging voor Janneke. Ik ga eens goed nadenken over haar verhaal. Misschien wordt het ooit een nieuw, aangeleerd talent van mezelf.

    José Leeuwenkamp
    hoofdredacteur gezondNU

    De septembereditie van gezondNU gaat over gezonde keuzes maken. Dat is niet: zwart-wit of vroeger was alles beter. Ook zijn natuurlijke oplossingen niet per se beter. Gezonde keuzes zijn niet zwart, maar juist heel veel tinten grijs. Prima uitgangspunt voor een uitbundig kleurende nazomer!