Me, myself and I

    667

    Alleen zijn. Dit heb ik echt moeten leren. Ik was altijd jaloers op mensen die zich uren alleen konden vermaken. Met wát precies dan, vroeg ik mezelf af. Ik kon slecht tegen alleen zijn: het liefst plande ik mijn dagen vol en als ik twee uur alleen was, verveelde ik me te pletter en ik voelde me zielig. De eerste stap om alleen leren te zijn was twee jaar geleden.

    Na mijn afstuderen vertrok ik voor een paar maanden naar Azië. Ik had met mezelf afgesproken ‘dat wat er ook gebeurde’, ik alleen zou gaan reizen. En natuurlijk, tien maanden voor mijn reis leerde ik mijn huidige vriend kennen. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik stapte in mijn eentje het vliegtuig in richting Thailand. Mijn grootste zorg die ik aan het begin van mijn reis had? Dat ik niemand zou tegenkomen en dat ik maanden in mijn eentje zou moeten doorbrengen. Nu weet iedere backpacker dat je heel snel nieuwe mensen ontmoet en ja hoor, ik was amper geland of ik leerde mijn reisgenootje kennen op het vliegveld. Heel erg fijn natuurlijk, maar ondanks het gezelschap heb ik veel momenten gehad dat ik me a;;eem voelde. Ik wist niet hoe ik hiermee om moest gaan, maar doordat ik niet kon vluchten voor dit gevoel heb ik het vooral maar laten gebeuren. Ik voelde me vaak ongemakkelijk en ik werd geconfronteerd met mijn gedachten die overuren draaiden. Hier heb ik een tijd doorheen moeten gaan en na een paar maanden merkte ik langzaam dat ik alleen zijn steeds meer kon waarderen. Ik zocht een koffietentje op, keek lekker naar mensen en ik schreef mijn verhalen op in een dagboek. Vooral de vrijheid die ik had om te doen en te laten wat ik wil, vond ik heerlijk. Ik hoefde niet te overleggen over de volgende bestemming en ik kon zelf beslissen waar ik die avond ging eten. Ik sprak met mezelf af dat ik deze flow wilde doorzetten in Nederland. Dat was erg optimistisch, want zodra ik weer voet op Nederlandse bodem zette, wilde ik iedereen zien en voordat ik het doorhad zat mijn agenda bomvol. Ik merkte dat ik me ook weer snel verveelde als ik even niks te doen had.

    Op dit moment woon ik tien maanden in Keulen en dat betekent dat mijn vrienden niet om de hoek wonen. Mijn vriend is vier dagen in de week aan het werk in andere steden en daardoor ben ik vaak, jawel, alleen. Net zoals tijdens mijn reis vond ik dit de eerste paar maanden onwennig. Ik vermaakte mezelf slecht wat resulteerde dat ik ’s avonds doelloos achter mijn laptop zat. Ik moest mezelf leren om hobby’s te ontwikkelen en doordat ik hier actief mee bezig ben geweest, is dat ook gelukt. Ik had het nooit verwacht, maar inmiddels vind ik het heerlijk om een avond alleen te zijn en ik kan hier zelfs naar uitkijken! Mijn gedachten ratelen nog steeds door, maar zo erg vind ik dat, meestal, niet. Nu ik veel afleiding heb gevonden in de vorm van hobby’s kan ik het makkelijker van mij afzetten.

    Als jij mij drie jaar geleden had verteld dat ik het heerlijk zou vinden om alleen te zijn, dan had ik je voor gek verklaard. Ik was hier gewoon niet voor gemaakt! Onzin blijkt achteraf want doordat ik mezelf gedwongen heb om de confrontatie met mezelf aan te gaan, heb ik geleerd om alleen te zijn. Doordat ik mezelf rust gun heb ik veel positieve kanten ontdekt: ik weet steeds beter wat ik wil, waar mijn sterke & zwakke punten liggen en ik leer mezelf steeds beter kennen. Dit laatste klinkt zweverig en vooral cliché, maar juist in clichés zit een vorm van waarheid. Ik ben er dan van overtuigd dat als ik het kan, iedereen het kan.