Regenbogen en dolfijnen

    1032

    Daar ligt ze. Verzorgd. Mooi. In een geel jasje, met een rare papieren badmuts op haar hoofd. 45 jaar nog maar, eigenaresse van een succesvolle schoonheidssalon en daarnaast ook nog yogadocente. Ergens ben ik blij dat ze hier nu ligt, op de operatietafel. Het is een lange weg geweest.

    Een paar weken geleden, ze komt voor de eerste keer bij ons op het Mammacentrum. Met een bult onder haar arm. Zelf denkt ze aan overbelasting door haar werk. Diezelfde middag is de uitslag bekend. Het nieuws dat het om borstkanker met uitzaaiingen in de oksel gaat, komt dan ook des te harder aan. We bespreken alvast de behandelmogelijkheden van chemotherapie, operatie en bestraling.

    Een paar dagen later, als het nieuws bezonken is, komt ze terug. Om alles wat er die eerste dag besproken is, nog eens rustig door te nemen. En om de vervolgstappen uiteen te zetten. Maar het loopt anders. Ze wil het niet. Geen chemotherapie. Geen operatie. Geen bestraling. De tumor is vanzelf gekomen en zal ook vanzelf weer weggaan. Toch? Wat als ze nu eens wat rustiger aan gaat doen? Gezonder gaat eten, met meer antioxidanten? Meer gaat ontspannen tijdens de yogalessen? Dan wordt de tumor toch wel kleiner? Of verdwijnt die misschien zelfs wel helemaal?

    Ons multidisciplinair team is er nog steeds van overtuigd dat chemotherapie, gevolgd door een operatie en bestraling, noodzakelijk is. Maar ze wil niet. Van chemo wordt ze kaal en na de bestralingen kan ze haar arm niet meer goed gebruiken tijdens haar werk in de schoonheidssalon. Ze gaat naar huis, om na te denken. We maken een afspraak voor over een week. Ze zegt af. Samen met haar man gaat ze een weekje op vakantie; zwemmen tussen de dolfijnen, nadenken. Ook latere afspraken zegt ze af, ze is er nog niet aan toe om beslissingen te nemen.

    Maar haar echtgenoot maakt zich ongerust, hij wil haar niet verliezen. Ze komen samen terug. We praten lang. Uiteindelijk raakt ze ervan overtuigd dat alleen yoga en antioxidanten haar niet beter gaan maken. Samen zorgen we voor een stap-voor-stap-aanpak, zodat ze over elk stukje van de behandeling rustig kan nadenken om daarna beslissingen te nemen. Met de medisch oncoloog bespreekt ze de chemotherapie en met de radiotherapeut de bestralingen. Maar beide wil ze nu nog niet. Dan is de eerste stap een operatie, die gelukkig snel volgt. Afhankelijk van de uitslagen wil ze verder beslissen.

    En nu ligt ze hier dan dus toch, op de operatietafel. We controleren voor de laatste keer haar gegevens en nemen samen nogmaals de operatie door. Het voelt goed, zo zegt ze. Ik leg mijn hand op haar arm en terwijl de anesthesioloog praat over regenbogen en dolfijnen, valt ze in slaap.

    Delen