Rust, reinheid en regelmaat

    437

    32 was ik toen ik de diagnose diabetes type 1 kreeg. Ik was net bevallen van mijn oudste dochter Noor. Als kersverse moeder kwam ik in een nieuwe fase van mijn leven. Een fase waar rust, reinheid en regelmaat als vanzelf mijn leven binnen fietsten. Evenals gebroken nachten en weinig slaap. Ik zie het als een geluk bij een ongeluk dat ik mijn diabetes juist in deze fase van mijn leven heb gekregen. Een regelmatig leven helpt bij het managen van diabetes.

    In mijn coachpraktijk begeleid ik verscheidene jonge mensen met diabetes. Wat mij opviel was dat vooral jongvolwassen vaak met dezelfde ‘struggles’ rondliepen. Overtuigd van de meerwaarde als deze mensen elkaar zouden ontmoeten, startte ik met groepscoaching. Vijf jongvolwassenen met diabetes type 1 heb ik in vier bijeenkomsten begeleid met als centraal thema de ‘struggles’ die diabetes geeft in het dagelijkse leven.

    Wat onwennig namen de deelnemers plaats in een zaaltje in Amersfoort. Vanuit een zelf meegebracht voorwerp stelde elke deelnemer zichzelf voor. Vervolgens was de opdracht te vertellen wat je kwam ‘brengen’ en ‘halen’ in de groepscoaching. Gek genoeg, of misschien helemaal niet zo gek, lagen de verwachtingen dichtbij elkaar. Behoefte aan begrip, acceptatie en minder stress waren in grote lijnen de essentie.

    Op een groot vel papier en met dikke stiften kregen de deelnemers de opdracht hun leven met diabetes op dit moment te tekenen. Door iedere tekening gezamenlijk te bespreken kwamen er veel onbesproken gevoelens en patronen naar boven. Issues die nooit besproken werden bleken opeens bespreekbaar te zijn en werden stuk voor stuk erkend en herkend door andere deelnemers. De herkenning onderling zorgde voor grote verbazing ‘ik dacht dat ik de enige was…’ maar ook voor opluchting en een gevoel van verbondenheid met elkaar.

    Na het bespreken van gedrag en gevoel keken we door middel van oefeningen naar wat iedereen eigenlijk zou willen. En wat hetgeen is dat realiseren van dit willen, tot nu toe in de weg staat. Het bewust worden van je eigen overtuigingen, waarden en ervaringen en de hierop volgende patronen werden blootgelegd.

    Al na de eerste sessie waren er deelnemers die voor het eerst in gesprek gingen met hun partner, op het werk of met hun vrienden over hoe zij diabetes ECHT ervoeren. Er werden gesprekken gevoerd die voorheen nooit gevoerd werden, wat zorgde voor opluchting en minder eenzaamheid. Maar soms ook teleurstelling, doordat hun omgeving anders reageerde dan gehoopt.

    Het mooie was dat gedurende het proces duidelijk werd dat wat nodig is om je welzijn te verbeteren, steeds dichter bij de deelnemer zelf kwam te liggen. Ze werden zich bewust dat ze vooral zelf iets kunnen verbeteren aan hun situatie door zelf te sturen, kiezen en verantwoordelijkheid te nemen over hoe je met je diabetes wil omgaan. Niet de ander maar jij moet JA zeggen tegen je diabetes. Dat helpt om het beter te kunnen verweven in je leven. Hoe moeilijk dat ook is!

    Delen