Schaamteloos zijn als lui kuddedier; best lastig

    259

    We liggen al een tijd te wachten op onze mat, omdat de yogajuf er nog niet is. Naast me tikt iemand op haar horloge en zoekt oogcontact met mij. Ze is duidelijk niet in de yoga-state-of-mind. Er komt nog een laatkomer binnen en ik smelt. Ik zie een vrouw van begin vijftig op twee verschillende sokken. En niet twee zwarte sokken waarvan de een vaker is gewassen dan de ander. Nee, het zijn twee Heel Erg Verschillende sokken. Wat dacht ze toen ze die aantrok? Boeien? Is het een statement voor meer diversiteit? Of kan ze gewoon geen setjes maken als de was droog is? Ze rolt haar matje uit en wil hem recht leggen.

    Als ze bukt, verschijnt er een enorm gat bij de naad van haar billen. Hoe meer ze bukt, hoe meer de spleet open rekt. Ik zie de kleur van haar onderbroek. Ze gaat weer rechtop staan (spleet verdwijnt) en bukt zich, want haar matje wil niet recht liggen (spleet wordt groter). Bukken, kruipen, rechtop staan, nog een kussentje pakken … Vlak voor mij zie ik de spleet continu van vorm veranderen.

    Je zou je moeten schamen
    voor zoveel luiheid”

    Ik wou dat ik haar kon zijn. Schaamteloos. Schuldgevoel focust op wat je doet, de schade die je bewust of onbewust aangericht. En om dat te vermijden probeer je zo goed mogelijk te leven, zodat je nergens schuldig aan bent. Maar schaamte gaat vanzelf, of je nu handelt of niet. Je hebt er geen vat op. Het zit je op de meest zinloze momenten ineens flink dwars.
    Schaamte gaat niet om wat je doet, maar om wie je bent, vertelde redacteur Shirah mij toen ze er een artikel over schreef. Schaamte is je veiligheidsgordel voor de groep; je wilt erbij horen en dus zijn zoals de ander. Belangrijk, want als je bij de groep hoort, beschermt de groep je. Als je dan toch die kwetsbaarheid, onvolmaaktheid en de rafelranden laat zien, toon je lef, maar het geeft ook verbinding: ik ben niet perfect, kijk maar naar die gekke sokken van me.

    Een tijd geleden zei een collega dat ze het zo knap van me vond dat ik vaak zonder make-up naar mijn werk ging. Ik keek haar bevreemd aan – hoezo? Zijn er vrouwen die dat niet durven? Ja dus, zij. Anders schaamde ze zich voor … Ja, voor wat eigenlijk? Dat ben ik vergeten, zo gek vond ik de onthulling. Ik was, zonder het te weten, voor haar de vrouw op twee verschillende sokken met een gat in haar legging.

    “Ik doe geen make-up op omdat ik er te lui voor ben”, zei ik. En daar tuimelde ik van mijn sokkel.
    Zij: “Hoezo? Het kost nog geen minuut.”
    Ik: “Klopt, maar je moet het er ’s avonds afhalen en daar heb ik geen zin in. Wat er niet opkomt, hoeft er ook niet af.”
    “Je zou je moeten schamen voor zoveel luiheid!”, zei ze fel. En toen was het cirkeltje weer rond. Ik werd keihard uit haar ‘inner circle’ verstoten. Lui zijn hoort niet. Ik schaamde me en droop af. Best lastig om schaamteloos te zijn als je vooral een lui kuddedier wilt zijn.

    José Leeuwenkamp
    Hoofdredacteur gezondNU

    Laat langzaam het luie leven starten, want het voorjaar breekt aan! In de april editie van gezondNU gaan we op zoek naar de zon, het licht en al het goede van buiten zijn.