Home Blogs Vakantiestress nieuwe stijl

Vakantiestress nieuwe stijl

0
Vakantiestress nieuwe stijl

“Als kind gingen we met ons gezin elke zomer steevast twee weken naar Zeeland op vakantie. Niet meer. Niet minder. Je kon er namelijk de klok op gelijkzetten: na een dag of tien begon mijn vaders humeur geleidelijk, maar toch drastisch te kelderen, ook al waren de luchten strakblauw, scheen de zon elke dag en wees de thermometer trouw 25 graden aan. Op dag twaalf was hij zo prikkelbaar en chagrijnig dat ook wij innig naar huis begonnen te verlangen. ‘Dan ga je toch?’, zou je denken. Maar niks, hoor. Als je net als ik zonder auto opgegroeid bent, is zelfs dat uurtje rijden naar Domburg een behoorlijke wereldreis. Het was wachten tot die ene zaterdag waarop mijn oom, die elke zomer als vakantietaxi fungeerde, ons met zijn auto en zijn caravan weer veilig terug naar huis bracht.”

Je thuis op vakantie voelen? Ik word er steeds beter in

“Zodra de contouren van de stadgrenzen in beeld kwamen, begon mijn vader steeds meer geintjes te maken en vanaf het moment dat de voordeur van ons huis openzwaaide, was hij helemaal in zijn element. Ik denk dat mijn vader ‘coronaproof’ geboren is. Thuis een beetje schilderen achter zijn ezel, het huis wat opknappen, een kastje of stoel restaureren, ‘rommelen’ in de tuin: meer had hij niet nodig.”

“Hij sleutelde weliswaar een half leven lang aan vliegtuigen bij Fokker, maar zélf heeft hij maar een keer het vliegtuig gepakt om op vakantie te gaan. Op aandringen van ons, omdat wij het leuk vonden om mijn vader en moeder mee te nemen naar Sardinië. Alhoewel dat een vakantie werd om nooit te vergeten, zegt het wel iets over ‘ons’ als generatie. Want joh, ‘maar twee weken per jaar op vakantie gaan’? Ik kan het me bijna niet voorstellen. En ja, ik weet hoe elitair dit klinkt. Maar ik ben nu eenmaal getrouwd met een avonturier die verdwaald zeemansbloed door zijn aderen heeft vloeien. Hij is het liefst áltijd weg. En weg zijn we pas als we landsgrenzen overgaan. Nu op dit moment echter de grenzen met België en Frankrijk nog gesloten blijven en die van Duitsland en Italië voorzichtig weer opengaan, blijft het onzeker hoe we dit jaar vakantie gaan vieren.”

“Nu betekende corona voor mij vooral het continu loslaten van ideaalplaatjes en bijsturen: wat kan wel? Wat durven we aan? Ik mis de vrijheid en de spontaniteit om te gaan en staan waar ik wil. Tegelijkertijd besef ik al te goed wat een ongekend luxeprobleem dit is. Want we hebben elkaar, we zijn gezond, we hebben het goed. Bovendien past in onze voor- en achtertuin best een tentje, ligt ten westen van ons huis een meer en ten oosten een uitgestrekt bos (een natuurreservaat zelfs!). Je thuis op vakantie voelen? Ik begin er steeds beter in te worden. En als ik het toch eens moeilijk heb, probeer ik dat volmaakt tevreden gezicht van mijn vader voor me te zien, als hij na twee weken vakantie éíndelijk thuiskwam.”

Een mooie zomer toegewenst!
Gebke Verhoeven

Vorig artikel Dit virus verandert de betekenis van alles
Volgend artikel Niet kunnen kiezen, zo leer je keuzes maken
Gebke Verhoeven
Gebke Verhoeven weet ondertussen het nodige over gezond leven in theorie (ze zit al twintig jaar in de gezondheidsjournalistiek), maar in de praktijk blijft ze zoeken naar haar eigen ideale gezonde koers. Soms bezwijkt ze daarbij keihard voor de verleidingen des levens (chocolade, die fijne bank, lekker eten). Gebke heeft 2 tieners (zoon en dochter), is getrouwd met haar high school sweetheart en is dol op yoga, wandelen, koken, lezen, tuinieren, kunst en geschiedenis.