Verslaafd zijn aan snoepen

    969

    “Elke dag komt er wel zo’n moment. Meestal wel vaker dan één keer. Dan wil ik wat te snoepen. Koek, chocolade, winegums, maakt niet uit wat het is, als het maar zoet is. Ik moet het gewoon hebben. Ik kan het echt niet helpen. En zodra ik eenmaal begin met snoepen, kan ik niet meer stoppen. Het lijkt wel of het snoep dan de baas is. Alsof ik zelf niets meer in te brengen heb. Ik ben de controle dan echt helemaal kwijt. Ik ben verslaafd aan eten.”

    Zomaar een voorbeeld uit mijn praktijk van vrouwen die graag af willen vallen of minder willen snoepen, maar voor hun gevoel niet meer de baas zijn over hun eigen gedrag. Ze hebben een sterke drang om te gaan snoepen en kunnen die echt niet afremmen. Althans, dat is wat ze zichzelf voorhouden.

    Even voor de duidelijkheid; ik heb het hier niet over de vrouwen met heftige eetbuien uit verdriet, stress, frustratie of verveling. Die begeleid ik namelijk ook. Maar bij hen spelen hele andere factoren een rol en wanneer deze factoren ‘beter’ op de rit zijn, nemen de eetbuien in de meeste gevallen ook af.

    Ik heb het hier over vrouwen die voor hun gevoel ‘verslaafd’ zijn aan snoepen/snacken en de controle kwijt zijn geraakt over hun eigen eetgedrag. Ze kunnen het echt niet veranderen, want ze zijn ‘verslaafd’. Denken ze. Zeggen ze. Dat is alleen niet waar, ze kunnen best veranderen. Ze doen het alleen niet. En dat is precies waar ik hen bij help en begeleid; ik laat ze inzien dat het echt anders kan. Dat zij het anders kunnen doen. Dat ze kunnen stoppen of minderen met snoepen. Dat ze niet “verslaafd” zijn.

    Het kan anders

    Wanneer je jezelf vertelt dat je iets niet kunt (zoals stoppen met snoepen), zul je het naar alle waarschijnlijkheid ook niet proberen. Niet echt althans, want “het gaat toch niet lukken”. Als je het niet echt probeert, maar slechts halfslachtig, is de kans dat het lukt vrij klein. Eén keer ‘falen’ is dan al bewijs genoeg. “Zie je wel, het is niet gelukt”. Daarmee houd je het verhaal in stand, dat je jezelf hebt verteld. Namelijk dat je het niet kunt. Ergens ook wel veilig. Toch?!

    Als je jezelf vertelt dat je er niets aan het snoepen kunt doen, dat het als vanzelf gaat, geef je jezelf onbewust toestemming om het vooral te blijven doen. Want jij kunt er toch niets aan doen?! Het is toch niet jouw schuld?! Daarmee houd je wederom het verhaal in stand, dat je jezelf hebt voorgehouden. Je blijft het doen. Weer bewijs dat je verhaal klopt. Je kunt er blijkbaar echt niets aan doen… Ergens ook wel makkelijk. Toch?!

    Wanneer je jezelf vertelt dat je verslaafd bent aan snoepen, haal je je eigen verantwoordelijkheid weg. Want als je verslaafd bent, ben je niet meer verantwoordelijk voor je eigen gedrag. Dan neemt de verslaving het over. Dan heb jij geen controle meer. Weer een manier om je eigen verhaal in stand te houden. Want als je verslaafd bent, dan is het niet zo gek dat het je niet lukt om te stoppen. Dus dan hoef je het ook niet meer te proberen. Ergens ook wel fijn misschien. Toch?

    Neem afstand van je eigen verhalen

    Pas als je afstand durft te nemen van de verhalen die je jezelf hebt verteld, hebt voorgehouden, hebt wijsgemaakt, kun je de controle weer terugpakken en word jij weer de baas. Dus zet al die verhalen die je jezelf hebt wijsgemaakt eens op een rij en ga eens na of ze wel echt waar zijn.

    Diana van Dijken is Voedingspsycholoog en Acceptatie en Commitment Therapeut en is gespecialiseerd in het begeleiden van vrouwen met gewichtsproblemen en eetproblematiek.