Waarom is mager zijn succesvol?

    686

    Op het strand komt een gezin aangelopen: man, vrouw, twee dochters. Vakantiegangers net als wij. Achter mijn zonnebril bespied ik ze.

    Zijn het Nederlanders? Net aangekomen? Hebben ze vanochtend gewandeld en nemen ze nu een frisse duik? “Nivea (niet-invullen-voor-een-ander)”, zei een buurman ooit tegen me. Maar op vakantie is mijn nivea-activiteit hoger dan ooit. Dochter één gaat zwemmen, dochter twee ligt nog aangekleed op haar handdoek, moeder leest een blaadje. Ik spied nog wat en dagdroom over een gezinsleven met dochters. Haar vlechten, cake bakken en series kijken. Heerlijk.

    ‘Ik zie een puber met benen zo dun als stokjes, uitstekende ribben in een fl odderige bikini’

    Dan kleedt dochter twee zich uit en schrik ik me rot. Ik zie een puber met benen zo dun als stokjes, uitstekende ribben in een flodderige bikini. Benen zo dun als ik ze nooit eerder zag. Ingevallen wangen. Armen als staakjes. Broodmager. Haar bikini hangt aan haar uitstekend bekken.

    Spieden lijkt onschuldig. Maar spieden naar iemand die zo overduidelijk een eetprobleem heeft, voelt beschamend. Ik pak snel een boek. Nooit zag ik zo’n mager meisje. Zo rauw ziet jezelf uithongeren er dus in het echt uit. En ik kan niet laten daarna opnieuw te spieden, nu niet naar haar, maar naar haar ouders. Hoe erg is het als je kind niet eet?

    Ik denk aan mijzelf als puber. Zonder schuldgevoel aten we gevulde koeken in de schoolpauze en snackten we loempia’s op de markt. Ik kijk naar het spekkige buikje van mijn eigen kind. Die vlak daarna ook nog eens om een broodje mayo met tomaat en zeezout vraagt.

    Dwangmatig met je uiterlijk bezig zijn, doen zoveel mensen dat het vaak als normaal voelt. Dat we mager hetzelfde vinden als mooi, is ook al jaren de norm. En dat dit leidt tot pubers die zichzelf uithongeren, is al heel lang geen nieuws meer. Totdat je met eigen ogen de gekkigheid en de wanhoop ziet van anorexia.

    En de focus op mager-is-mooi gaat nog een stapje verder dan alleen persoonlijk leed. Het zorgt zelfs voor een tweedeling in onze maatschappij. De mensen die niet te dik zijn, zien mensen met overgewicht steeds vaker als een stelletje domoren. Psycholoog Susanne Täuber vertelt in deze gezondNU wat de keerzijde is van de hele tijd oordelen over mensen met overgewicht: er ontstaat een wij-zij cultuur. “We dragen uit dat gezondheid een keuze is. En ziekte eigen schuld.”

    Ik hoop dat het meisje op het strand na deze vakantie naar huis gaat en ontdekt dat alle spiegels thuis kapot zijn gevallen en internet er uitligt. Hopelijk kan ze samen met haar vader, moeder, zus en vriendinnen op de stop- en resetknop drukken. En wij ook. Nivea wordt noveo: niet oordelen over een ander. Succes (en dat zeg ik ook tegen mezelf)!

    José Leeuwenkamp
    hoofdredacteur gezondNU

    Bestel het oktober-nummer van gezondNU in onze webshop »