<-- NIET ACTIEF -->

Schrijf ons jouw fietsherinnering en win een Giant! Dat heeft de redactie van gezondNU geweten. Tientallen prachtige fietsherinneringen werden ingestuurd. Hier lees je een paar hele mooie, ingezonden fietsverhalen. Te beginnen met het winnende verhaal van Rebecca.

 

 

Winnaar Rebecca: “Ik ben zo blij dat ik leef!”

Mijn allermooiste herinnering, en die bepalend is geweest voor de rest van mijn leven, is die van 25 jaar geleden. Als puber zat ik vooral op mijn kamer achter de televisie of op één van de eerste spelcomputers te spelen. Ik maakte huiswerk terwijl ik muziek luisterde en propte mezelf ongemerkt vol met koekjes, snoepjes en chips. Eigenlijk baalde ik wel een beetje van mezelf, want door al die zoetigheid en snoeperijen werd ik een dikke puber.

Op een dag wilden mijn ouders weer eens een eind fietsen. Ik wist altijd wel een smoes te verzinnen om niet mee te gaan. Helaas kwam er een dag waarop ik geen excuses meer wist te bedenken en mee moest met de fietstocht van Lelystad naar Harderwijk.

Wat was ik chagrijnig! Mijn ouders en zusje stapten vrolijk op de fiets en ik was min of meer het anker van het gezin en sukkelde er achteraan. Omdat ik nog zo in mijn Ik Wil Niet Mee bui zat, vergat ik te genieten van al het moois om me heen. Ik fietste, fietste en fietste, kreeg het steeds warmer en kon voelen dat mijn bloedsomploop op gang kwam. Stiekem begon ik er zelfs van te genieten. Van de lucht, de bloemen, de bomen, de geuren en de geluiden die je niet meekrijgt als je in de auto zit. Op een bepaald moment, ik vergeet dit gevoel nooit meer, voelde ik een gelukzalig gevoel door mijn lijf. Van mijn kruin tot aan mijn tenen, voelde ik mij ineens zo fantastisch en happy! Dit gevoel kende ik helemaal niet. Met een grijns van oor tot oor haalde ik mijn ouders en zusje in en riep hard: “Yeeeeehhhhh, ik ben zo blij dat ik leef!”

Ik weet nog goed dat mijn ouders dit prachtig vonden en dat ze zeiden: “Joh, heb je dan eindelijk het licht gezien? Duurde wel een kilometertje of vijftien, maar beter laat dan nooit.”  Fietsen bleek gewoon erg leuk te zijn. Vanaf dat moment ben ik vaker meegegaan met fietsen zonder te morren en knorren. Ook voelde ik mij energieker en gezonder, had ik minder behoefte aan snoepen en kreeg ik al snel een slank uiterlijk dat ook beter was voor mijn gezondheid. Dat moment en die herinnering maken dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds fanatiek ben met sporten en meer op de fiets zit dan dat ik iets lopend of met de auto doe.

Een greep uit de ingezonden brieven:

Geduwd door mijn overleden moeder

Mijn verhaal begint op Ameland. Voor het eerste was ik met het ‘nieuwe’ gezin op vakantie. Ik was net gescheiden en had een nieuwe relatie met een vrouw met drie kinderen. We hadden goedkope huurfietsen gehuurd, zonder versnellingen, zodat we veel fietstochten konden maken.

Op een dag hadden we al een flinke fietstocht gemaakt op het prachtige eiland. Het weer was prima, maar er stond wel een flink tegenwind. De schelpjes op de fietspaden knerpten onder de banden, terwijl we ons best deden de wind te trotseren. De duinen af was natuurlijk een makkie, maar op was een ander verhaal. Op een gegeven moment waren mijn benen op. Ik was moe en ik had geen zin meer om tegen de wind de naderende duin weer op te moeten.

Het ging steeds moeizamer en ik raakte achter op mijn fietsgezelschap. Eigenlijk wilde ik niet meer, maar ik moest wel. Ineens voelde ik een hand op mijn rug, een zachte hand die mij duwde. Op dat moment kreeg ik nieuwe energie en ging ik met gemak de laatste duin tegemoet. Ik keek achterom wie mij het letterlijke duwtje in de rug gaf en zag … niemand. Het fietsen ging een stuk lichter, alsof ik trapondersteuning had.

Toen ik niemand achter of naast me zag fietsen, wist ik het ineens: het was mijn moeder, ze kwam mij helpen. Ik heb zachtjes ‘bedankt mama’ gezegd en met een grote glimlach fietste ik de duin op. Daar wachtte de rest op mij en was het tijd om een heerlijke pannenkoek te eten.

Mijn moeder werd op jonge leeftijd ziek en overleed toen ze 47 jaar was. Op de dag dat ik ging samenwonen werd ze ziek, ik was toen twintig jaar. Vanaf het moment dat ze er niet meer was, hoopte ik dat ze ons nog kon zien. Daar op het fietspad in Ameland, voelde ik echt een hand. Voor mij is het vanaf dat moment duidelijk dat er meer is in het leven en na dit leven. Nooit zal ik het meer vergeten, die dag op Ameland, op de fiets.

Berna

Van Oostzaan naar Groningen

Zij was 18 en ik 23 jaar. We kenden elkaar nog maar een halfjaar en besloten, met goedkeuring van onze ouders, Nederland grotendeels rond te gaan fietsen. De fietsen werden totaal volgepropt. Er kon niets meer bij. Tent, luchtbed, fluitketel, gaspitjes, fietsgereedschap, EHBO-spullen enzovoort. Onze vakantie duurde drie weken en we bezochten om de dag een andere camping. Vaak was het afzien, maar het werd de mooiste vakantie van ons leven.

Van Oostzaan fietsten we richting de Afsluitdijk naar Friesland door Groningen, Overijssel en terwijl we kersen aten Gelderland door. Daarna via Noord-Brabant en Zuid-Holland en Utrecht weer terug naar Noord-Holland. Onderweg brak er nog een bagagedrager, maar dat mocht de pret niet drukken. We werden op een dag ook nog verrast door vreselijk noodweer, maar bij een boerderij met een speeltuin konden we alles mooi laten drogen en fietsten we de volgende dag weer vrolijk verder. Het jaar daarna besloten we de onderste provincies door te fietsen.

Ondertussen zijn we 57 en 62 jaar en fietsen we nog altijd ieder jaar en hebben we in de loop van de jaren veel Europese landen met de fiets ontdekt.

Elly en Ger

Teckel

Mijn leukste fietsherinnering dateert van ruim 20 jaar geleden, toen mijn man en ik nog onze teckel Stuffy hadden. Als we gingen fietsen dan ging die teckel altijd mee in de mand voorop het stuur van mijn fiets. Maar om de één of andere reden moest en zou ik van die teckel altijd voorop fietsen. Als ik dat niet deed en zodra het voorwiel van mijn man maar vijf centimeter voor mijn fietswiel uitstak, dan begon ze te blaffen, te piepen en te janken. Het hield pas op als het voorwiel van mijn man weer precies naast dat van mij kwam.

Iedere keer als Stuffy weer begon te blaffen dan riepen we tegen elkaar: “FIETSWIEL!” en wisten we meteen wat we moesten doen om van dat geblaf af te zijn. Ons teckeltje leeft natuurlijk niet meer, maar dit is toch echt de leukste en grappigste fietsherinnering die ik heb.

Yvonne

Dossier: Fietsen is een van de meest ontspannen vormen van bewegen. Alles over gezond bewegen vindt u het dossier bewegen »