De 'mannelijke G-spot' is geen fabeltje: anatomieboeken moeten worden herschreven

Lange tijd werd gedacht dat de eikel (glans) het absolute epicentrum van de mannelijke seksualiteit was. Maar een baanbrekende neuro-anatomische studie uit Spanje laat zien dat we er jarenlang naast zaten. Het werkelijke centrum van seksuele sensatie is de frenulaire delta, een klein, driehoekig gebied aan de onderzijde van de penis waar de eikel de schacht raakt. De onderzoekers noemen het zonder aarzelen de 'mannelijke G-spot'.

Het onderzoek, onder leiding van Alfonso Cepeda-Emiliani, bracht de zenuwen van de penis tot op de micrometer in kaart. Wat bleek? De zenuwdichtheid in deze 'delta' is vele malen hoger dan in de eikel.

Zenuwknooppunten en trillingen

Waarom is deze plek zo speciaal? In de frenulaire delta vonden de onderzoekers een enorme concentratie aan zogenaamde 'lichaampjes van Krause'. Dit zijn gespecialiseerde tastreceptoren die extreem gevoelig zijn voor trillingen en wrijving. Terwijl deze zenuwbundels in de rest van de penis verspreid liggen, zitten ze in de delta in clusters van wel 17 stuks bij elkaar.

Dit verklaart waarom veel mannen de stimulatie van deze specifieke plek als intenser en verfijnder ervaren. Hoewel veel mannen dit proefondervindelijk al wisten, is het nu voor het eerst wetenschappelijk onderbouwd.

De 'blinde vlek' in de medische wereld

Het is opvallend dat dit gebied tot nu toe grotendeels werd genegeerd in medische handboeken en chirurgische trainingen. Dit heeft grote gevolgen, bijvoorbeeld bij besnijdenissen. Omdat chirurgen niet altijd op de hoogte waren van de enorme zenuwdichtheid in de frenulaire delta, konden diepe incisies in dit gebied leiden tot een aanzienlijk verlies van seksueel gevoel. Urologen pleiten er nu voor om deze operaties alleen uit te voeren als het medisch noodzakelijk is, en met uiterste precisie voor dit zenuwcentrum.

Van man naar vrouw

De term G-spot is bij vrouwen al decennia een begrip, al is ook daar de anatomische discussie nog steeds gaande (vaak gelinkt aan de inwendige stimulatie van de clitoris). De Spaanse onderzoekers zijn inmiddels gestart met een vergelijkbaar diepgaand onderzoek naar de zenuwbanen van de clitoris en vagina om ook daar de 'blinde vlekken' uit de boeken te poetsen.