:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F09%2Ff6ldj52ViLWP1t1757941264.png "“Jarenlang voelde ik me steeds slechter… de oorzaak zat in mijn borsten\"")
Vorig jaar deelde ze in de printeditie van Gezondnu hoe ze ernstig ziek werd door haar borstimplantaten, iets waar destijds nog weinig over werd gesproken. Nu het onderwerp weer meer aandacht krijgt, delen we haar verhaal ook online - omdat het belangrijk is dat deze ervaringen gehoord worden.
Miriam Pataki (33) was altijd trots op haar volle boezem. Toen haar borsten na twee zwangerschappen slonken naar een cup A koos ze voor een borstvergroting. Het bleek de hardste leerschool van haar leven. “De vraag is niet óf je ziek wordt, maar wanneer.”
“In groep 7 begon ik al borsten te krijgen. Ik was er dus vroeg bij en dat terwijl ik de kleinste van de klas was. Daar was ik trots op. Borsten heb ik altijd mooi gevonden. Het was dan ook zeker een droom om grote borsten te hebben. Toen ik een jaar of 14 was, begon ik met het dragen van push-up bh’s. Terwijl ik toen al een mooie C cup had. Op mijn 21e werd ik voor het eerst zwanger en groeiden mijn borsten naar een flinke E cup. Ik vond het geweldig, dit was wat ik wilde!”
“Mijn borsten bleven daarna mooi en vol. Dit veranderde toen ik was gestopt met borstvoeding bij mijn tweede kindje. Ik was net 26 jaar en best onzeker. In die periode zat ik al niet zo lekker in mijn vel en was ik veel afgevallen. Van een volle E cup ging ik naar een kleine A. Wat vooral overbleef was hangend vel. ‘Ik voel me een oma’, zei ik toen. Dit was het moment dat ik voor het eerst begon na te denken over siliconen. Tegen mijn man en moeder zei ik dat ik graag een borstvergroting wilde. Daar heb ik verder geen seconde meer over getwijfeld. Diezelfde week heb ik een intake ingepland.”
"Ik was altijd doodmoe. Op het laatst ging ik elke avond al om 20.00 naar bed"
Droomborsten
“Tijdens de intake werd me verteld dat het enige echte risico is dat je lichaam de implantaten binnen een paar weken na de ingreep zou kunnen afstoten. Maar ze zeiden er ook bij dat dit eigenlijk nooit gebeurt. Ik had er dus een goed gevoel over. In november 2016 was het zover. Ik was zó blij! De operatie viel erg mee en ik had eindelijk weer de borsten waar ik van droomde. Al heeft het wel een jaar geduurd voordat ze er goed uitzagen. Voor die tijd was het allemaal vrij strak en hadden mijn borsten die ‘neppe’ look waar ik helemaal niet van houd. Dit veranderde gelukkig en toen zag het er heel natuurlijk uit. Ik voelde me mooi en zelfverzekerd.”
“Als ik erop terugkijk, weet ik niet precies meer wanneer de klachten bij mij begonnen. Ik legde de link met mijn siliconen totaal niet. Inmiddels was ik voor de derde keer zwanger en ging ik veel naar de sportschool. Ik dacht dat ik me daardoor anders voelde. Ergens denk ik ook dat ik het gewoon nog niet wilde inzien. Ik was nog steeds zo ontzettend blij met mijn borsten. In het begin waren de klachten vaag. Ik trok meerdere keren aan de bel bij de huisarts en liet mijn bloed onderzoeken. De bloeduitslagen waren goed, dus ik werd gewoon weer naar huis gestuurd. Ondertussen begon ik me steeds slechter te voelen. Ik bleef naar de huisarts gaan, maar die wist het ook niet. Mijn derde kindje was toen al geboren. Wat ik me nog goed herinner is dat ik altijd doodmoe was. Op het laatst sliep ik elke dag van 20.00 tot 07.00 uur en daar deed ik ook nog een middagdutje bij. Mijn haar begon enorm uit te vallen, ik werd overgevoelig voor geuren, geluid, licht en stofjes op mijn huid. Ik was constant misselijk, duizelig en had opeens last van extreme darmklachten. Ik leek intolerant voor bijna elk soort voedsel. Omdat de buikpijn zo heftig was, bleef ik vaak thuis. Wat ook opviel was dat ik erge acne kreeg in mijn gezicht. Ik had last van onderhuidse ontstekingen in mijn gezicht en op mijn borst en rug. Daar heb ik ook foto’s van op mijn Instagram. Een bizar verschil met hoe mijn huid er altijd uitgezien had. Ik begon steeds slechter te functioneren, want ik had veel last van vergeetachtigheid. Daarbij had ik hoofdpijn, stemmingswisselingen en was ik kortademig. Mijn gewicht nam ook toe; ik had een enorme buik. Kortom: het ging echt niet goed. Mijn borsten deden pijn. Van binnen voelde het alsof ze aan mijn ribben geplakt zaten. Aan de buitenkant voelden mijn borsten juist gevoelloos. Alsof mijn huid verdoofd was.”
"De documentaire Moordtieten wilde ik eerst niet te kijken. Stiekem wist ik dat het bij mij ook niet goed zat"
Erkenning
“Er ging een wereld voor mij open toen ik verhalen begon te lezen van andere vrouwen met dezelfde klachten. Eindelijk erkenning! Ik heb helaas vaak de vraag gekregen ‘of het niet tussen mijn oren zat’. Op dat moment kwam ook de documentaire Moordtieten uit. Dit was in 2021. Mijn borstimplantaten zaten er toen ongeveer vijf jaar in. De documentaire durfde ik eerst niet te kijken, omdat ik stiekem wist dat het bij mij ook niet goed zat. Ik was er gewoon nog niet klaar voor om ze eruit te laten halen. Dit veranderde toen begin 2022 mijn klachten nog extremer werden. Het was genoeg zo. Ik gaf bij de huisarts aan dat ik wilde dat die ellendige dingen eruit gehaald werden. Van binnen leek het alsof ik vergiftigd werd, ik kan het niet anders omschrijven. De huisarts adviseerde eerst een afspraak om een echo te laten maken. Van mij had dit niet gehoeven. Wat die echo ook liet zien, ik wilde die siliconen eruit hebben. Wat ik toen te horen kreeg vergeet ik niet meer: er was een verdenking op een ruptuur in mijn linkerprothese, oftewel er zat waarschijnlijk een scheur in. Toch konden ze dit niet hard maken. Daarom werd er nog een MRI-scan gemaakt, want ik zou het vergoed krijgen als de prothese daadwerkelijk gescheurd was. Op dat moment leek dat dus niet het geval, maar mij maakte dat niet uit: die siliconen moesten eruit!”
"De prothese hebben ze met zes grote spuiten uit mijn lijf moeten zuigen, het zat overal"
“Na heel veel gedoe en lange wachttijden werd ik in oktober 2022 eindelijk geopereerd. Toen bleek inderdaad wat ik al dacht: mijn linkerprothese was volledig kapot. Deze hebben ze met zes grote spuiten uit mijn lijf moeten zuigen, het zat overal. Al snel begon ik me beter te voelen. Mijn klachten verdwenen als sneeuw voor de zon. Zelfs ik vond dit ongelofelijk, ook nu nog! Op een gegeven moment ga je helaas ook zelf denken dat het ‘tussen je oren zit’. Gelukkig gaat het nog steeds supergoed met me. Ik ben net bevallen van mijn vierde kindje en gelukkig gaat borstvoeding ook goed, ondanks alles wat mijn borsten hebben moeten doorstaan. Daar ben ik ontzettend blij mee.”
"Ga alsjeblieft na waarom je denkt dat je mooier of leuker bent met nepborsten"
Strenge les
“Of ik spijt heb van mijn borstvergroting? Nee, ik heb nooit ergens spijt van. Ik zie het wel als een heel strenge les. Ik heb veel geleerd over mijzelf en ben nu zekerder dan ooit over mijn lijf. Ik ben dankbaar dat ik weer volledig gezond ben en kan me bijna niet meer voorstellen dat ik zo ziek ben geweest. Maar dat was ik wel. Ik kon niets meer. Ik hoop enorm dat ‘breast implant illness’ als ziekte erkend gaat worden en dat de gevaren hiervan besproken worden in klinieken. En ik hoop in de toekomst dat iedereen die dat wil implantaten er kosteloos uit mag laten halen. Zelfs nu nog beweert de kliniek die mij hielp hier niets over te weten en dat ‘het allemaal toeval is’. Helaas bewijzen ik en duizenden andere vrouwen het tegendeel. Daarom vind ik het zo belangrijk om hier open over te zijn en vrouwen bewust te maken van de gevaren. Het is echt niet niets. Ga alsjeblieft na waarom je denkt dat je mooier of leuker bent met nepborsten. Jij bent uniek en perfect zoals je bent! Wacht ook zeker twee jaar nadat je stopt met borstvoeding om te kijken hoe je borsten er dan uitzien. Je lichaam en ook borsten hebben de tijd nodig om te herstellen. Als je er dan toch iets aan wilt laten doen, overweeg dan een borstlift in plaats van siliconen. Maar alleen als je zeker weten geen kinderen meer wilt. Speel niet met je gezondheid door siliconen in je lijf te laten zetten. De vraag is niet óf je er ziek van wordt, maar wanneer.”
- Lisa Vogel
- Instagram: amelyph