Rachel John openhartig over ADHD: 'De medicatie veranderde mijn persoonlijkheid'

Rachel John (24) woont in Amsterdam en is influencer, ondernemer, kickbokser en surfer. Ze won Special Forces VIPS 2025 en schreef het boek 'Gelukkig heb ik ADHD'. 

Op haar 15e krijgt ze te horen: je hebt ADHD. Ritalin helpt haar om haar schooltijd door te komen. Maar het zorgt er ook voor dat ze haar energieke, vrolijke zelf kwijtraakt en niet meer zonder medicatie kan. Tot er een belangrijk keerpunt komt.

“Niemand leerde me hoe ik ermee om moest gaan.” 

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

“Op de basisschool werd duidelijk dat er met mij iets aan de hand was. Ik kon me moeilijk concentreren, vooral met lezen. ‘Ik lees wel, maar het komt niet binnen’, zei ik dan bijvoorbeeld tegen de juf. Dat het ADHD kon zijn, is nooit ter sprake gekomen. In de eerste klas van de middelbare school mocht ik een dyslexietest doen. Ik haalde namelijk goede cijfers, behalve voor Nederlands. Daar was ik heel sloom mee. Alles ging eigenlijk goed, behalve lezen en concentreren, maar het bleek geen dyslexie. Leraren wisten soms echt geen raad met mij. Ik kwam altijd te laat, kon me niet goed concentreren en maakte mijn huiswerk niet. Dat lukte gewoon niet thuis. Toch was ik geen probleemkind. Ik was vrolijk, gedroeg me netjes en gehoorzaam, haalde goede cijfers, maar plannen en afspraken nakomen was een ramp. In plaats van huiswerk maken, was ik in mijn vrije tijd áltijd aan het sporten. Van paardrijden, atletiek, tafeltennis, hockey tot tennis: ik heb elke sport wel geprobeerd. Ik had veel energie en deed vaak twee sporten op een dag. Dan ging ik na school gelijk door na turnles en daarna nog naar de tennisclub. Sporten vond ik fantastisch.” 

“Het werd verkocht als een tijdelijk wondermiddel.”

De diagnose

“In de derde klas, ik was toen vijftien, dacht mijn mentor dat het weleens ADHD kon zijn. Ik werd doorverwezen naar een psychiater om een test te doen en toen volgde de diagnose. Ik was er niet trots op. Ik kende alleen het beeld van drukke jongetjes die niet kunnen stilzitten. Niet bepaald cool dus. Dat ik officieel ADHD had, hield ik voor mezelf. Ik werd meteen doorverwezen naar een GGZ-arts en het gesprek ging gelijk over medicatie. Het slikken van Ritalin zou me helpen tijdens mijn middelbare schooltijd. Het werd verkocht als een tijdelijk wondermiddel. Iets in mij was erop tegen, maar toch begon ik met een lage dosering. Na ongeveer drie maanden merkte ik verschil. Als je Ritalin slikt, wordt alles een beetje gedempt, ook je emoties. Je wordt rustiger en bent minder bezig met wat er om je heen gebeurt. Dat komt omdat je dopamine continu wordt aangevuld. Als je ADHD hebt, kom je juist dopamine tekort, daarom ben je continu op zoek naar prikkels. Dat kun je merken aan veel gedachten hebben, veel praten en graag in beweging zijn, op wat voor manier dan ook. Doordat ik veel sportte, soms wel drie uur per dag, kon ik al mijn energie kwijt. Als ik niet zou sporten, was ik waarschijnlijk nog veel drukker geweest.”  

“Ik nam op specifieke momenten mijn medicatie. Bijvoorbeeld als ik les had of om huiswerk te maken. Op school ging het daardoor echt beter. Maar door de medicatie werd mijn enthousiaste, impulsieve kant onderdrukt. Ik raakte steeds verder verwijderd van mezelf. Het veranderde mijn persoonlijkheid. Dingen waar ik gelukkig van werd, deed ik steeds minder. Behalve het sporten, dat bleef ik doen. In die periode werd ik steeds vaker als model gevraagd. Daardoor ging ik veel lezen over voeding. Wat veel mensen niet weten, is dat de medicatie ook je eetlust onderdrukt. Eigenlijk onderdrukt het al je natuurlijke impulsen. Daardoor leerde ik steeds minder goed naar mijn lichaam te luisteren. Ik was dwangmatig met voeding bezig en vond die controle heel fijn. Daardoor ontwikkelde ik een eetstoornis. Ik werd steeds dunner en had zelf niet door dat het zó erg was. Mijn GGZ-arts ‒ ik kreeg nog steeds therapie ‒ zei dat als ik nog dunner werd, ik geen medicatie meer kon krijgen. Wat een onzin, dacht ik. Ik ben toch gezond? Uiteindelijk lukte het me weer om op een gezond gewicht te komen. Dat gaf al aan hoe afhankelijk ik was van de medicatie: ik wilde écht niet zonder. Mijn levensstijl was compleet veranderd. Ik was niet meer die vrolijke, extraverte Rachel. Ik leek ineens heel introvert en zat het liefst in mijn eentje thuis, waar ik dan aan het plannen en journalen was. Ik had geen behoefte aan mensen en leuke dingen doen.” 

Urenlang in bed 

“In 2019 belandde ik langzaam in een depressie, maar ook dat had ik op dat moment niet door. Ik was twintig toen de paniekaanvallen begonnen. Alleen al bij het idee dat ik iets moest, raakte ik in paniek. En ik had steeds vaker medicatie nodig. Eigenlijk voor elke taak die ik moest doen, behalve sporten. Het werd zo extreem dat ik niet meer uit bed wilde komen. Soms lag ik er urenlang. Ik was doodongelukkig en wist totaal niet meer wie ik was. Toen ik mijn eerste paniekaanval kreeg, wilde ik al minderen met de medicatie. Maar het lukte gewoon niet. Ik was er compleet afhankelijk van geworden.

Verder lezen?

Benieuwd hoe Rachel uiteindelijk de strijd won? Je leest het volledige interview in de nieuwe GezondNu (editie 6). Vanaf morgen in de winkel of bestel 'm online.