Van een topbaan naar een 'kasplantje' en weer terug: hoe een hersenschudding Britt dwong haar hart te volgen

“Mijn leven voor het ongeluk was vrij turbulent. Alles leek goed te zijn: ik had een goede baan bij een ingenieursbureau, een huis en een relatie. Toch had ik al een tijdje het gevoel dat er iets niet klopte. Ik wilde dichter bij de natuur leven. Toen ik op een dag een meditatie deed en dat gevoel heel sterk bevestigd werd, hakte ik de knoop door. Ik zette een punt achter mijn relatie en kocht een enkeltje naar Mexico. In Mexico werd ik me heel bewust van mijn gedachtepatronen, die constant zeiden dat ik lui was en dat ik het wel moest verdienen om uit te rusten. Die gedachtes kon ik gelukkig steeds beter loslaten. In die periode ben ik ook gaan tekenen. Alles wat ik meemaakte op reis liet ik terugkomen in mijn tekeningen, met name de verbinding met de natuur.” 

Dit artikel komt oorspronkelijk uit Gezondnu editie 6, 2025 met het thema 'Zorgen voor jezelf start vandaag'.

Leven met de Maasai  

“Toen ik na vier maanden thuiskwam, viel ik in een gat. Ik schoot weer terug in oude patronen, rolde in eenzelfde soort baan als voorheen en belandde in een toxische relatie. Mijn batterij raakte steeds leger, en daarom besloot ik na een tijd opnieuw mijn hart te volgen. Ik vertrok voor een maand naar de Maasai stam in Kenia, iets waar ik al jaren van droomde.  Daar vond ik een connectie met de natuur die ik in Nederland nog nooit eerder had ervaren. Het voelde zó rauw, zó echt. De mensen waren arm, maar ik had me nog nooit eerder zo gelukkig gevoeld. Toen ik na een maand terugkeerde naar Zwolle, voelde alles leeg. Het was alsof ik moest rouwen om het verlies van de verbinding met de elementen, de natuur, andere mensen en met mezelf. De stap terug naar kantoor was dan ook erg groot. Bijna een jaar bleef ik er werken, maar ik kon mijn draai slecht vinden. Het werk en deze manier van leven begonnen me steeds meer energie te kosten. Opnieuw liep ik langzaam leeg. Toen boekte ik een wintersportvakantie met mijn vriendinnen, in het voorjaar van 2024.” 

Ongelukkige val 

“Op de eerste dag van die wintersport ging het direct mis. Er was erg veel sneeuw gevallen, waardoor je amper zag waar de piste was. We namen de zwarte piste en ik viel met zowel mijn hoofd als mijn nek op een steen. Ondanks dat ik een helm droeg, was de klap enorm. Doodstil lag ik daar in de sneeuw. Alles draaide en gonsde en ik zag overal sterretjes. Omdat niemand echt heftig reageerde, dacht ik zelf ook dat het wel meeviel. De manier waarop ik omging met deze val, was een mooi voorbeeld van hoe ik altijd was omgegaan met signalen van mijn lichaam: niet luisteren, gewoon doorgaan en met m’n hoofd blijven sturen. Ik ben die week zelfs niet naar een dokter geweest. Sterker nog, ik heb die hele week nog gesnowboard en negeerde de hoofdpijn, duizeligheid en misselijkheid. Aan het einde van de week merkte ik wel dat ik extreem moe was. Maar dat waren mijn vriendinnen ook. Niet zo gek na een weekje wintersport, dacht ik.” 

De klap kwam later  

“De maandag na de wintersport moest ik weer aan het werk. Na een uur achter mijn laptop ging het niet meer. Nooit eerder had ik me zó uitgeput gevoeld. Diezelfde middag ben ik – eindelijk – naar de huisarts gegaan, en die concludeerde direct dat ik een zware hersenschudding had. Ik moest per direct stoppen met werken. Mijn leven draaide in één klap 180 graden: tijdens de wintersport deed ik alles nog, de week erop kon ik niets meer. Ik kon mijn bed amper nog uitkomen. Als ik ’s ochtends wakker werd, strompelde ik naar de koelkast om met grote moeite een ontbijtje te maken, en dan weer terug naar bed. Het was zo beangstigend; ik snapte niet wat er met me aan de hand was. De meeste mensen met een hersenschudding knappen na drie à vier maanden weer op, maar mijn klachten bleven aanhouden. Ik was een kasplantje, elke prikkel was me te veel.” 

Klachten werden erger 

“Na een tijd begonnen mijn klachten zelfs erger te worden. Ik kon op een gegeven moment wel een klein rondje lopen, maar naast de mentale klachten die ik al had, zoals vergeetachtigheid, concentratieproblemen en prikkelbaarheid, ontwikkelde ik ook allerlei fysieke klachten. Zo kreeg ik last van oorpijn, tinnitus, spierpijn en pijn onder mijn voetzolen. Ik herkende mezelf, mijn gedrag en mijn reacties niet meer en ik voelde me erg alleen. Na vier maanden belde ik mijn ouders huilend op: ik kon niet meer. Toen heb ik me aangemeld voor een revalidatietraject, waar ik vooral leerde dat ik niet meer ‘de oude’ zou worden: er was een Britt van vóór de hersenschudding en een Britt van ná de hersenschudding. Ook confronteerden de revalidatiesessies me met het feit dat ik veel vanuit mijn hoofd leefde en mijn lichaam daarbij vaak links liet liggen.” 

Een sprankje hoop 

“Na ongeveer 7 maanden werden mijn klachten niet zozeer minder, maar ik realiseerde me wel dat de hersenschudding noodzakelijk was geweest. Zoals ik leefde vóór het ongeluk, kon het niet langer. De hersenschudding was een soort noodrem van mijn lichaam, die zei: tot hier en niet verder. Met deze nieuwe inzichten besloot ik met het geld van mijn verkochte huis een bus te kopen. Ik wilde mezelf perspectief geven. Die bus wilde ik verbouwen zodat ik er zodra ik hersteld was mee op reis kon gaan. Dat idee gaf me hoop en kracht. Grappig genoeg werd me tijdens mijn revalidatie ook gezegd dat ik vanuit mijn hart keuzes moest gaan maken, anders zou ik niet herstellen. Met de klachten die ik nog altijd had, was het verbouwen van de bus wel een uitdaging, maar tegelijk was het een goede oefening om naar mijn lichaam te luisteren en mijn grenzen te respecteren. Het doel was niet langer om terug te keren naar mijn oude baan, maar om opnieuw op reis te gaan.” 

Onverwachte wending  

“Tijdens het verbouwen van mijn bus kwam ik een oude bekende tegen. We hadden een heel bijzondere klik en nu hebben we een relatie. Hij bleek op Texel te wonen. Toen ik voor het eerst bij hem op dit Waddeneiland kwam, merkte ik dat ik daar hetzelfde gevoel kreeg als op reis: ik voelde de stilte en de verbondenheid met de natuur. Ik kwam steeds vaker op Texel en bleef steeds langer. Ik merkte dat het beter met me ging als ik daar was. Na een tijd besloot ik te verhuizen, niet alleen voor de liefde, maar ook omdat ik me écht thuis voel op het eiland. Alles klopte opeens – na jarenlang het gevoel te hebben zoekende te zijn, voelt het eindelijk alsof ik rust gevonden heb. Dat gevoel deed mijn herstel ook goed.” 

Gegronde keuzes 

“Sinds ik op Texel woon, ben ik veel meer in mijn lichaam aanwezig. Ik voel me gegrond. Stapje voor stapje kan ik steeds meer aan en ik heb ook het tekenen weer opgepakt. Zo heb ik voor 2026 een natuurkalender ontworpen om met het ritme van de maan en de natuur te leven, iets wat me erg helpt in mijn herstel. Daarnaast maak ik nu kunst van Texelse schapenwol en vilt en spin wol, tussen de oma’s in de plaatselijke kerk. Deze eeuwenoude technieken geven me het gevoel nóg sterker verbonden te zijn met mijn roots hier. Ook ben ik rustig aan het re-integreren op Surfschool Texel, waarvan mijn vriend de eigenaar is. Hier kan ik mijn creativiteit onder andere kwijt in het ontwerpen van shirts, flyers en contentcreatie. Mijn droom om te reizen heb ik trouwens niet opgegeven, maar mijn plannen zijn wel veranderd: ik heb mijn oude bus verkocht en heb samen met mijn vriend een nieuwe gekocht. Deze winter gaan we door Marokko reizen en ook daar een stam bezoeken.”  

Op de goede weg 

“Ik ben nog lang niet volledig hersteld, maar ik ben wel al een heel eind. Naast de fysieke klachten die ik soms nog ervaar, ligt een groot deel van mijn herstel in het verbreken van oude gedachte- en gedragspatronen. Ik vind het nog altijd moeilijk om te vertragen en de grenzen van mijn lichaam te voelen en te respecteren. Wat ik wel merk, is dat ik vóór mijn hersenschudding vooral antwoorden buiten mezelf zocht, terwijl ik ze nu juist dichterbij zoek – zowel in mijn omgeving als in mezelf. Het lijkt alsof de hersenschudding niet alleen mijn hersenen, maar mijn hele leven omver heeft geschud, in positieve zin. Na het ongeluk leek alles wat er op mijn pad kwam, te kloppen met wie ik écht ben. De hersenschudding heeft me dichter bij mezelf gebracht.”