Leven met chronische pijn: 'Verwerken? Wat moet je verwerken als het er nog elke dag is?'
Psyche

Leven met chronische pijn: 'Verwerken? Wat moet je verwerken als het er nog elke dag is?'

Sommige verhalen laten zich niet afronden. Ze kennen geen duidelijk begin en geen moment waarop alles weer goed is. Leven met chronische pijn is zo’n verhaal. Het vraagt om telkens opnieuw aanpassen, loslaten en opnieuw betekenis geven. Voor Wilma Heeres begon dat verhaal in 2005.

Gezondnu-redactie
2 minuten

Wat startte als een aanhoudende pijn in haar linkerbeen groeide uit tot een keerpunt in haar leven. De neuroloog beschreef het als een alarmsignaal van haar lichaam. Een teken dat grenzen te vaak waren overschreden. “Het voelde alsof mijn lichaam ineens op de rem trapte terwijl ik maar door wilde gaan,” vertelt ze. 

De boodschap was duidelijk en confronterend tegelijk. Zonder verandering zou de pijn zich mogelijk uitbreiden. Daarmee begon niet alleen een lichamelijk proces maar ook een emotionele zoektocht. Een zoektocht die later een naam kreeg. Levend verlies. 

Wanneer hoop en tegenslag elkaar afwisselen 

Na een intensief revalidatietraject leek er even ruimte voor herstel. In 2008 pakte Wilma haar werk weer deels op en ontstond er voorzichtig vertrouwen dat het leven zich opnieuw zou ordenen. “Ik dacht echt dat ik het onder controle had. Dat ik mijn grenzen eindelijk goed bewaakte.” 

Die hoop bleek kwetsbaar. Een nieuwe diagnose bracht opnieuw onzekerheid en verandering. Myelitis Transversa, een aandoening die lijkt op MS, zorgde voor tintelingen, zenuwpijn in de handen en armen en extreme vermoeidheid. Daarmee verdween niet alleen Wilma’s werk maar ook structuur, zelfstandigheid en een belangrijk deel van haar identiteit. Het zijn verliezen die vaak onzichtbaar zijn voor de buitenwereld maar diep ingrijpen in het dagelijks leven. 

Onbegrip en eenzaamheid 

In de spreekkamer van de huisarts werd dat pijnlijk duidelijk toen zij de vraag kreeg of het wel verwerkt was. “Verwerkt? Wat moet je verwerken als het er nog elke dag is?” zegt Wilma. “Ik kan er mee omgaan maar het stopt nooit.” 

Herkenning verandert alles 

In haar zoektocht naar herkenning kwam Wilma in contact met Stichting Pijn-Hoop. Wat haar meteen opviel, is iets wat moeilijk in woorden te vatten is. Begrip zonder uitleg. Leven met chronische pijn vraagt veel. Het vraagt veerkracht en aanpassing en soms het loslaten van verwachtingen. Maar het hoeft geen eenzame weg te zijn. Stichting Pijn-Hoop biedt een plek waar mensen zich gezien en begrepen voelen. Waar ruimte is voor het verhaal achter de pijn en waar nieuwe betekenis kan ontstaan. 

Sluit je aan en ontdek wat samen mogelijk is
Kijk op de website van Stichting Pijn Hoop en word lid: pijn-hoop.nl