Loes Haverkort over rouw: 'Pas op mijn 40e werd ik woedend om mijn vaders dood'

"Ik kan me heel machteloos voelen als iemand in mijn omgeving een dierbare verliest," vertelt Loes openhartig. "Andersom heb ik het ook meegemaakt, toen mijn vader 24 jaar geleden overleed. Ik herinner me dat mensen met paniek in hun ogen tegenover me stonden, omdat ze niet wisten hoe ze mij konden helpen."

Die ervaring plantte een zaadje voor een idee: "Hoe fijn zou het zijn als je in zo'n situatie iets kunt geven aan iemand, in de vorm van woorden en beelden? Mensen hebben niet altijd zin om over hun verlies te praten. Als je ze een boekje geeft, kunnen ze er op hun eigen tijd en tempo mee bezig zijn."

{{ trans('customs.newsletter_signup.responsemsg') }}

{{ trans('customs.buttons.signup') }}

Vul een geldig emailadres in. {{ errors . email[0] }}

De vijf fases van rouw als leidraad

Het idee voor het boek sluimerde al jaren. Toen Loes twee jaar geleden meedeed aan het tv-programma 'Het Perfecte Plaatje' en ontdekte dat ze zelf een talent voor fotografie had, viel alles op zijn plek. Ze besloot de foto's voor haar boek zélf te maken.

Om het proces richting te geven, gebruikte ze de bekende vijf stadia van rouw als leidraad: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding. "Die stadia herken ik uit mijn eigen rouwproces," legt ze uit. "Niet omdat je ze keurig achter elkaar afwerkt, maar je vloeit er als het ware doorheen. Het ene moment ontken je het, dan ben je weer heel verdrietig."

Voor Loes was dit ook een persoonlijk helingsproces. Ze deed een belangrijke ontdekking over haar eigen rouw: "Een paar jaar geleden ontdekte ik dat ik zelf nooit echt boos was geweest, al die jaren niet. Pas op mijn 40e ben ik woedend geworden, omdat mijn vader er niet meer is. Dat hele stadium had ik overgeslagen, maar op een gegeven moment moet het er alsnog uit."

'Je moet er doorheen'

Loes' belangrijkste inzicht is dat er geen 'shortcuts' zijn in een rouwproces. "Al die stadia horen erbij, je moet er doorheen. Je kunt woede of depressie niet overslaan als je tot diepere acceptatie wilt komen." Haar foto's, intuïtief gemaakt tijdens wandelingen in de natuur, symboliseren deze fases. Van een veerkrachtige paardenbloem die symbool staat voor loslaten tot beelden die juist het diepe verdriet vangen.

Een zacht gebaar in je achterzak

Het resultaat is 'Troost', een klein, handzaam boekje geworden. Precies zoals Loes het voor ogen had. "Iets wat je makkelijk in je achterzak of de binnenzak van je jas kunt steken en troost geeft wanneer je dat nodig hebt."

Het is geen zelfhulpboek vol adviezen, maar een zacht gebaar. Een verzameling beelden en woorden die kunnen raken, hoop geven of simpelweg erkenning bieden voor het verdriet dat er is. "Soms," besluit Loes, "zegt een beeld meer dan duizend woorden." En soms is dat precies de troost die je nodig hebt.

Het gehele interview met Loes Haverkort vind je in de nieuwste Beau Monde, vanaf donderdag 8 januari in de winkel of te bestellen via Tijdschrift.land.