ADHD en ADD

ADHD en ADD bij volwassenen worden steeds vaker erkend als levenslange neurologische verschillen, in plaats van iets dat je "ontgroeit" na de kindertijd. Veel volwassenen krijgen pas op latere leeftijd een diagnose, vaak na een burn-out, depressie, relatieproblemen of bij het herkennen van patronen bij hun eigen kind. Het verschil met de kindertijd: bij volwassenen is hyperactiviteit vaak innerlijk in plaats van zichtbaar, en zijn de gevolgen meer in werk, relaties en zelfzorg dan in de klas. Een diagnose op latere leeftijd kan gevoelens van opluchting en rouw beide oproepen.

Op deze pagina vind je artikelen over alle aspecten van ADHD en ADD bij volwassenen. Wat zijn typische signalen bij volwassenen (concentratieproblemen, planningsproblemen, snel verveeld, emotioneel intens reageren, hyperfocus afgewisseld met chaos), wat is het verschil tussen ADHD en ADD (ADD is een verouderde term voor ADHD zonder hyperactiviteit), en hoe verloopt diagnose bij volwassenen? Ook lees je over de relatie tussen ADHD en hoogsensitiviteit (vaak overlappend, soms verward), behandeling die verder gaat dan medicatie alleen (gedragstherapie, structuur en routines, coaching), en de positieve kanten van een ADHD-brein die in passende werkomgevingen tot bloei kunnen komen.

Een handzame regel: vermoed je ADHD bij jezelf, ga eerst naar de huisarts voor een gesprek en een verwijzing naar een gespecialiseerde GGZ-praktijk voor diagnostiek. Een diagnose stellen vraagt zorgvuldigheid; symptomen overlappen met andere aandoeningen zoals depressie, angststoornissen, slaapstoornissen en schildklierproblemen. Bij een bevestigde diagnose is medicatie soms zinvol, maar nooit het hele verhaal. Coaching op planning, werkomgeving en zelfregulatie is minstens zo belangrijk.