Alleen op reis

    402

    Voor het eerst sinds ik kinderen heb, ben ik een paar dagen alleen erop uit geweest. Noem me een moederkloek, noem me ouderwets, het maakt niet uit; ik ben nu eenmaal het liefst bij mijn gezin. Ik kan de keren niet tellen dat ik mezelf op een onbewoond eiland heb gewenst, om even aan mijn eigen gedachten toe te komen. Nou ja, een B&B in Zeeland zou ook al welkom zijn geweest. Maar als puntje bij paaltje komt, ga ik nooit echt weg.

    Maar nu is het dan zover. Vier dagen familiebezoek aan de Spaande kust. Zonovergoten in winterse dagen, heerlijk dus. “Ga maar lekker, mam! Wij redden het wel”, roept de achterban in koor. En natuurlijk redden ze het wel. Ik heb immers genoeg instructies en vrieskastdiners achtergelaten. Hebben ze me gemist? Dat is een ander verhaal. Precies één dag heb ik totale rust ervaren. Ik bel ’s ochtends en ’s avonds met mijn man en alles loopt op rolletjes. Nou ja, mijn zoon is thuis van school gebleven met hoofdpijn. Dat kan natuurlijk spanning zijn. Voor een kind met autisme is mama de vaste waarde in huis en als die dan ontbreekt, voelt dat onzeker. En onzekerheid vertaalt zich steevast in hoofdpijn. Op dag twee blijkt meer aan de hand te zijn. Echt ziek!

    “Maar ik heb afspraken op mijn werk!”, aldus manlief. Het volgende telefoontje gaat naar mijn ouders. Geregeld, zij kunnen bijspringen. Maar alleen vandaag. Manlief naar het werk, onbereikbaar de rest van de dag. Maar zoon voelt zich niet fijn. “Mama, mag ik met jou videobellen?” Tuurlijk schat. Zo vaak als je wilt. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Ieder detail wordt vervolgens gedeeld. Op dag drie moet nieuwe oppas worden geregeld. Ik heb alles onder controle, slechts een uurtje moet mijn zoon alleen zijn, met onze wonderhond Nacho aan zijn zijde. Dat mislukt. Hij voelt zich te gestrest en ik moet schoolverlof aanvragen voor mijn dochter om dat uur bij hem thuis te blijven. Tja, overmacht.

    Aan het einde van de dag rol ik mijn bed in. De telefoon gaat. Mijn hartslag gaat subiet omhoog. Het is mijn dochter. “Mam, ik heb een probleem. Ik heb drie jurkjes voor een feestje besteld, maar ik kan niet kiezen. Kun je even videobellen en kijken welke je het leukst vindt?” Tuurlijk schat, grrrr. Op dag vier sluit ik na een heerlijk rustige vlucht, zonder wifi, mijn gezin weer in mijn armen. “Heb je lekker gerust mam?” Mwah. Mijn antwoord wachten ze niet eens af, want ze hebben me zoooo veel te vertellen. Ik ben weer thuis, en ik geniet ervan.